(Alain Maratrat)

Alain Maratrat (ur. 1950) to francuski aktor oraz reżyser teatralny i operowy, znany ze swoich innowacyjnych interpretacji i inscenizacji. Swoje wieloletnie badania nad ciałem jako instrumentem ekspresji teatralnej przekazywał podczas warsztatów i zajęć dla aktorów, tancerzy i śpiewaków na całym świecie. W 2006 roku otrzymał nagrodę Złotej Maski jako reżyser opery „Podróż do Reims”.

Alain Maratrat urodził się w Paryżu w rodzinie dalekiej od świata sztuki; jego ojciec był konduktorem kolejowym, a matka przestała pracować jako krawcowa, aby wychowywać dzieci. W latach 1969–1973 studiował w Institute National des Arts du Spectacle w Brukseli w Belgii, a trzydzieści lat później wraz z trojgiem kolegów z rocznika '73 wystąpił w sztuce Jeana-Claude'a Carrière'a pt. „Trente Ans a Peine”, w której wcielili się w młodsze wersje samych siebie, a której fabuła opierała się na ich aspiracjach aktorskich i doświadczeniach z INSAS.

W 1974 roku Maratrat został zaproszony do zespołu Petera Brooka, International Centre for Theatre Research, i przez blisko 20 lat pozostawał aktywnym członkiem grupy, uczestnicząc w większości jej sukcesów. Grał, eksperymentował i podróżował po świecie z wielokulturowym zespołem aktorów, tancerzy, muzyków i innych performerów Brooka. Brali oni udział w teatralnych spotkaniach z publicznością w wioskach, azylach, szkołach i więzieniu, a także w tradycyjnych teatrach na całym świecie. Praca z Brookiem rozbudziła i rozwinęła zainteresowanie Maratrata tworzeniem teatru, który poruszałby i ożywił zwykłych ludzi, niezależnie od ich kultury. Po odejściu z zespołu Brooka Maratrat prowadzi aktywną karierę jako aktor (filmowy, teatralny i telewizyjny), reżyser teatralny i operowy oraz nauczyciel aktorstwa.

Wystąpił w filmach w reżyserii Claude'a Berri, Amosa Gitai, Michela Deville'a i Alaina Berberiana oraz w sztukach reżyserowanych przez Bruno Bayena, Philippe'a Mantha, Gabriela Garrana, Petera Brooka, Dominique Mühler, Bernarda Sobela i Gastona Junga. Maratrat wyreżyserował spektakle „Liliom” Ferenca Molnára (1991), „Trzech muszkieterów” Dumasa (1993) oraz „Staline” Gastona Salvatore (1994). Sztuka „Rencontres” Braza (1995) została wystawiona po rocznych warsztatach kolektywnych. Reżyserował „Impresaryj z Smyrna” oraz „Lekcję tańca” Goldoniego (1996). W 1998 roku w Bari we Włoszech wystawił „Konferencję ptaków” z Teatro Kismet i grupą międzynarodowych aktorów, a w 1999 roku udał się do RPA, aby w centrach społecznych w townshipach Pretorii wyreżyserować sztukę „Romeo był pucybutem”. Do jego nowszych produkcji należą „Sen nocy letniej” Szekspira (2003), „Trzy siostry” Czechowa (2004), „Peer Gynt” Ibsena (2004), „Spór” Marivaux (2005), „Dwunasta noc” Szekspira (2006) oraz „Maria Stuart” Schillera (2011). ...