(Monty Banks)

(Monty Banks) - Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach: «Hello, Sweetheart» (1935), «Hello, Sweetheart» (1935), «Hello, Sweetheart» (1935),

Monty Banks był niskim, krępym, lecz w jakiś sposób eleganckim aktorem komediowym urodzonym we Włoszech, a później także scenarzystą i reżyserem. Przebywając w USA od 1914 roku, po raz pierwszy wystąpił na scenie w komediach muzycznych i kabaretach. Do 1917 roku pracował jako tancerz w nowojorskiej kawiarni Dominguez Cafe. Następnie zwrócił się ku kinu, grając i wykonując kaskaderskie popisy w studiach Keystone, Universal oraz dla Ala Christie. Zmiana nazwiska z Mario Bianchi na Monty Banks mogła być zainspirowana sugestią Roscoe „Fatty” Arbuckle'a, który w przelotnej uwadze odniósł się do jego gry jako „montebanks” (szarlatan/iluzjonista). Do 1919 roku Banks przeniósł się do Vitagraph, gdzie grał antagonistę w filmie „The Grocery Clerk” (1919), stanowiąc przeciwwagę dla gwiazdora komedii Larry'ego Semona. Banks po raz pierwszy zyskał samodzielną sławę jako gwiazda „Welcome Comedies” produkowanych przez Warner Brothers. Początek lat 20. spędził w studiach Fox i Grand Asher, przechodząc stopniowo do pisania i reżyserowania dwurolkowych komedii, w których sam grał główną rolę. Najbardziej godnymi uwagi dziełami pod względem pomysłowych gagów wizualnych i szalonych fabuł w stylu Macka Sennetta są „Pay or Move” (1924) oraz „The Golf Bug” (1924). Sukces tej serii skłonił Banksa do założenia niezależnej firmy produkcyjnej, Monty Banks Pictures Corporation, we współpracy ze scenarzystą i reżyserem Howardem Estabrookiem. Nakręcił kilka pełnometrażowych filmów dla Pathe, w tym „Play Safe” (1927) (powszechnie uważany za jego najlepsze dzieło), w którym pojawiła się kulminacyjna scena z uciekającym pociągiem. Taki styl dynamicznego slapsticku sprawił, że Banks nieuchronnie odnosił więcej obrażeń niż przeciętny aktor, zwłaszcza że wciąż wykonywał wiele kaskaderskich popisów osobiście. Od końca lat 20. Banks pracował w Anglii, gdzie wystąpił w kilku filmach dźwiękowych. Jednak jego akcent okazał się pewną przeszkodą, dlatego po 1930 roku postanowił skoncentrować się na reżyserii i produkcji. Wyreżyserował cztery pełnometrażowe filmy z popularną artystką Gracie Fields, która w 1940 roku została jego drugą żoną. W 1935 roku wyreżyserował dobrze przyjętą komedię z George'em Formby'm pt. „No Limit” (1935), dotyczącą wyścigów motocyklowych TT na Wyspie Man, kręconą w plenerach na miejscu. Po wybuchu II wojny światowej Banks – będąc obywatelem Włoch – musiałby zmierzyć się z internowaniem w Anglii jako obcy obywatel państwa wrogiego. Uznał więc za konieczne ucieczkę do Kanady, a stamtąd do neutralnych Stanów Zjednoczonych. Ostatecznie uzyskał amerykańskie obywatelstwo, o które ubiegał się lata wcześniej, lecz zapomniał złożyć niezbędnych dokumentów. Po powrocie do Hollywood trafił do 20th Century-Fox, gdzie reżyserował Stana Laurela i Olivera Hardy'ego w filmie „Great Guns” (1941), który uznaje się za jedną z ich słabszych produkcji. Banks zmarł na zawał serca podczas podróży po Włoszech w styczniu 1950 roku, mając zaledwie 52 lata. Niestety, większość jego jednorolkowych i dwurolkowe filmów jest obecnie uznawana za zaginione. W rezultacie jego status jako czołowego komika ery kina niemego mógł nieco zmalały – z wyjątkiem, być może, jego rodzinnego miasta Cesena, gdzie założono fundację na jego cześć („Aula Didattica Monty Banks”), oferującą studentom „praktyczne kursy z eksperymentalnych aspektów produkcji wideo”.

Najważniejsze dzieła (Monty Banks)

Cała filmografia (Monty Banks)