(Raymond Poulidor)

Raymond Poulidor (15 kwietnia 1936 – 13 listopada 2019), nazywany „Pou-Pou”, był francuskim zawodowym kolarzem szosowym, który przez całą swoją karierę startował w barwach zespołu Mercier.

Jego wybitna kariera zbiegła się w czasie z występami dwóch innych genialnych kolarzy – Jacques'a Anquetila i Eddy'ego Merckxa. Ta pozycja wiecznego pretendenta mogła być powodem, dla którego Poulidor był ulubieńcem publiczności. Znano go jako „Wiecznego Drugiego”, ponieważ nigdy nie wygrał Tour de France, mimo że trzy razy zajął w nim drugie miejsce, a pięć razy trzecie (w tym podczas swojego ostatniego Tour w wieku 40 lat). Mimo swojej regularności, w 14 startach w Tour de France (z których 12 ukończył) nigdy nie założył żółtej koszulki lidera klasyfikacji generalnej. Wygrał jednak jeden z wielkich tourów – Vuelta a España w 1964 roku. Z osiemnastu wielkich tourów, w których wystartował w swojej karierze, piętnaście ukończył w pierwszej dziesiątce.

Raymond Poulidor był synem Martiala i Marii Poulidor, drobnych rolników z okolic wioski Masbaraud-Mérignat, w miejscu, gdzie region Creuse na wschód od Limoges styka się z departamentem Haute-Vienne. Poulidor zaczął pracować w gospodarstwie, gdzie, jak wspominał, „gleba była uboga i musieliśmy ciężko pracować; dochody z rolnictwa były niskie”. Potrzeba rąk do pracy w gospodarstwie sprawiła, że opuścił szkołę w wieku 14 lat, mimo że chciał kontynuować naukę. Lokalna rozrywka nie wykraczała poza wiejskie jarmarki z rzutami do celu, biegami w workach, konkursami o słoiki domowych dżemów... i międzywiejskimi wyścigami rowerowymi. Poulidor pomagał w rodzinnym gospodarstwie jeszcze długo po tym, jak przeszedł w zawodowca.

Pierwszy rower Poulidor otrzymał w wieku 14 lat od właściciela lokalnego sklepu. Zaczął ścigać się w wieku 16 lat, zainteresowawszy się kolarstwem dzięki magazynowi „Miroir-Sprint”, który podarował mu jeden z nauczycieli. Początkowo ukrywał swoją pasję przed matką, która obawiała się niebezpieczeństw związanych z tym sportem.

Dopiero gdy Poulidor został powołany do obowiązkowej służby wojskowej w 1955 roku, po raz pierwszy pojechał pociągiem. Pierre Chany, francuski reporter, który śledził 49 edycji Tour de France, porównał go z jego późniejszym rywalem, Jacques'em Anquetilem: w czasie, gdy Poulidor po raz pierwszy wsiadł do pociągu, Anquetil zdążył już być w Helsinkach, wystartować w Igrzyskach Olimpijskich, zdobyć medal dla Francji, przejść w zawodowca i wygrać Grand Prix des Nations. Mimo to dzieliło ich mniej niż dwa lata różnicy wieku.

Armia wysłała Poulidora na trwającą wówczas wojnę w Algierii, gdzie pracował jako kierowca i z powodu braku ruchu przybrał 12 kg. W 1960 roku ponownie poświęcił się kolarstwu i zrzucił wagę w ciągu miesiąca. Swój pierwszy wyścig po służbie wojskowej wygrał z sześciominutową przewagą. Kiedy następnie zajął drugie miejsce w GP de Peyrat-le-Château i wygrał 80 000 starych franków, obliczył, że w jednym wyścigu zarobił więcej, niż zarobiłby przez sześć lat w gospodarstwie.

Poulidor przeszedł w zawodowca w 1960 roku, dołączając do zespołu Mercier kierowanego przez byłego zwycięzcę Tour de France, Antonina Magne. Magne zaoferował Poulidorowi 25 000 starych franków miesięcznie. Poulidor poprosił o 30 000. Magne odpowiedział, że to więcej, niż płaci Gauthierowi i Louisowi Privatowi, i odmówił. Później, zdając sobie sprawę, że ma w nim rywala dla Anquetila, ustąpił. ...