(Nancy Holloway)

Nancy Holloway (z domu Brown, 11 grudnia 1932 – 28 sierpnia 2019) była amerykańską piosenkarką jazzową, popową i soul oraz aktorką, która zdobyła popularność w latach 60. we Francji, gdzie później mieszkała i występowała.

Urodzona w Cleveland w stanie Ohio jako jedno z dziesięciorga dzieci afroamerykańskiego pochodzenia, Nancy Brown uczęszczała do East Technical High School i wyszła za mąż w nastoletnich latach. Małżeństwo trwało krótko, ale zachowała nazwisko męża, Holloway. Przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie podejmowała proste prace, zanim zaczęła występować jako tancerka w zespole Beige Beauties. W 1954 roku udała się do Paryża, gdzie namówiono ją do występu w klubie Mars Club. Jej występ został dobrze przyjęty, dzięki czemu stała się stałą artystką klubu, a następnie koncertowała po Europie, by ostatecznie wrócić do Paryża. W 1959 roku zaczęła śpiewać w nocnym klubie Moulin Rouge.

Zachęcona przez aktora André Pousse, zadebiutowała w francuskiej telewizji w 1961 roku i wydała swój pierwszy singiel „Le Boogie du bébé” (francuską wersję utworu „Baby Sittin' Boogie” Buzza Clifforda). W tym samym roku otworzyła własny klub nocny, Chez Nancy Holloway, i wystąpiła w swoim pierwszym filmie, „Ballade pour un voyou”. Odniosła sukces jako piosenkarka pop w stylu yé-yé, będąc wyjątkowo atrakcyjną dla francuskiej publiczności jako „amerykańska piosenkarka śpiewająca amerykańskie piosenki specjalnie na rynek francuski... z wyraźnym amerykańskim akcentem, który tylko dodawał jej uroku”. Na początku i w połowie lat 60. pojawiły się kolejne udane single, m.in. „Quand un garçon me plaît” (oparty na „Big Noise from Winnetka”), „Dernier baiser” (wersja „Sealed with a Kiss”), „Dum dum”, „T'en vas pas comme ça” (adaptacja „Don't Make Me Over”), „Fich’ le camp Jack” (wersja „Hit the Road Jack”), „Bye Bye” („My Guy”), „Elle t’aime” („She Loves You”), „Est-ce que tu m’aimes” („Do You Love Me”) oraz duet z Nino Ferrerem „Dis-lui que je ne suis pas là”.

Na początku lat 60. wystąpiła w kilku filmach, m.in. „Le bluffeur”, „Cherchez l'idole” i „Le gentleman de Cocody”; przez pewien czas jej kariera aktorska przerosła tę muzyczną, choć nadal nagrywała. Stała się szanowaną artystką klubową i występowała z takimi gwiazdami jak Sammy Davis Jr., Quincy Jones i Dizzy Gillespie. W 1969 roku jej album „Hello Dolly” oznaczył zwrot w stronę piosenek z musicali. Śmierć córki doprowadziła do okresu wycofania się z życia publicznego, jednak w latach 80. powróciła na scenę koncertową.

W późniejszych latach stała się aktywną wspieraczką organizacji charytatywnych walczących z AIDS. Zakończyła karierę sceniczną w 2008 roku i zmarła w Paryżu w 2019 roku w wieku 86 lat.