(Leida Rammo)

(Leida Rammo) - znana z pracy przy takich projektach: «The Fencer» (2015), «Szermierz» (2015), «The Milkman of Mäeküla» (1965), «Mäeküla piimamees» (1965),

Leida Rammo (18 kwietnia 1924 – 23 lipca 2020) była estońską aktorką teatralną, radiową, telewizyjną i filmową oraz reżyserką teatralną, której kariera trwała ponad siedem dekad.

Leida Rammo miała bogatą karierę filmową, występując w ponad trzydziestu pełnometrażowych filmach. Jej pierwszą znaczącą rolą filmową była postać Lisete w epickim dramacie studia Tallinnfilm z 1964 roku pt. „Põrgupõhja uus Vanapagan” w reżyserii Grigoriego Kromanova i Jüri Müüra, opartym na powieści A. H. Tammsaare z 1939 roku o tym samym tytule. Początkowo Rammo była jednak niezadowolona, gdy zobaczyła siebie w codziennych materiałach z planu, i krytykowała swój wygląd oraz grę aktorską. Mimo to w następnym roku przyjęła mniejszą rolę w dramacie studia Tallinnfilm „Mäeküla piimamees” w reżyserii Leidy Laius, swojej byłej koleżanki z Estońskiego Państwowego Instytutu Teatralnego, będącym adaptacją powieści Eduarda Vilde z 1916 roku. W 1967 roku wystąpiła jako Klara Kukk w popularnej komedii studia Tallinnfilm „Viini postmark” w reżyserii Veljo Käspera, a następnie zagrała Hermiine w historycznym thrillerze studia Tallinnfilm „Hullumeelsus” z 1968 roku w reżyserii Kaljo Kiiska.

W latach 70. Rammo regularnie grała w filmach. Do jej notablecznych kreacji z tego okresu należą role Elve w dramacie „Maaletulek” z 1972 roku w reżyserii Kaljo Kiiska oraz Laine w telewizyjnej komedii „Noor pensionär” z 1972 roku dla Eesti Telefilm w reżyserii Suleva Nõmmika. W 1983 roku wystąpiła w filmie „Nipernaadi” w reżyserii Kaljo Kiiska, będącym adaptacją powieści Augusta Gailita „Toomas Nipernaadi” z 1928 roku. W 1985 roku zagrała Annę w serialu Eesti Televisioon (ETV) „Rudolf ja Irma”, opartym na powieści „Elu ja armastus” A. H. Tammsaare z 1934 roku. W 1988 roku wcieliła się w postać Marty Tooming w dramacie „Varastatud kohtumine” w reżyserii Leidy Laius.

Rammo kontynuowała występy filmowe w latach 90., choć często w mniejszych rolach. Do istotnych produkcji z tego okresu należą: rodzinna komedia „Lammas all paremas nurgas” z 1992 roku w reżyserii Lembita Ulfsaka, anglo-estoński dramat „Kirjad idast” z 1995 roku w reżyserii Andrew Grieve’a oraz rodzinny film „Kallis härra Q” z 1998 roku w reżyserii Rao Heidmetse, będący adaptacją opowiadania dziecięcej pisarki Aino Pervik. Role filmowe Rammo trwały do lat 2000. i 2010., a jej ostatnim występem, w wieku dziewięćdziesięciu jeden lat, była rola w nominowanym do Złotych Globów dramacie historycznym „Vehkleja” z 2015 roku w reżyserii Klausa Härö, w którym główną rolę zagrał Märt Avandi.

W wieku osiemdziesięciu i dziewięćdziesięciu lat Rammo pojawiła się również w kilku małych rolach lub jako gość w estońskiej telewizji pod koniec lat 2000. i w latach 2010.: w kryminalnym serialu Kanal 2 „Kelgukoerad” w 2007 roku, komediowym serialu kryminalnym TV3 „Kättemaksukontor” w 2010 roku, komedii TV3 „Ment” w 2012 roku oraz komedii TV3 „Padjaklubi” w 2014 roku.

Leida Rammo była żoną dziennikarza Avo Lorentsa, który zmarł w 1986 roku. Para miała jedno dziecko, córkę Kai. Rammo była babcią i prababcią. Od młodości była zdeklarowaną ateistką.

W późniejszych latach wzrok Rammo uległ pogorszeniu, przez co większość czasu spędzała na czytaniu w bibliotece dla niewidomych. Często towarzyszyła jej córka, która czytała jej na głos.

Najważniejsze dzieła (Leida Rammo)

Cała filmografia (Leida Rammo)