(Hans-Henrik Krause)

(Hans-Henrik Krause) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Hans Henrik Krause był synem komendanta policji Richarda Christiana Krause (zm. 1945) i jego żony Johanne Elisabeth Pontoppidan (zm. 1961). W młodym wieku udał się do Kopenhagi, gdzie ubiegał się o przyjęcie do szkoły uczniów Teatru Królewskiego, lecz został odrzucony, ponieważ uznano go za zbyt młodego. Zamiast tego uczył się u Henrika Malberga i kształcił się w szkole uczniów Teatru w Aarhus w latach 1937–39. Tam 1 września 1937 roku zadebiutował. Po kilku latach w Aarhus w 1941 roku przeniósł się do stolicy, gdzie szybko zdobył uznanie zarówno w teatrze, jak i w filmie. Wystąpił w pierwszych wystawieniach sztuk „Silkeborg” oraz „Vetsera blomstrer ikke for enhver”. Podczas okupacji angażował się w ruch oporu i został uwięziony. W 1948 roku zdołał zastąpić w wielkiej roli Jasona w „Medei” w Riddersalen, po tym jak Per Knutzon zginął w wyniku upadku ze schodów po przyjęciu premierowym. Rolę Medei grała była żona Hansa-Henrika Krause, Inge Hvid Møller. Wśród jego pozostałych ról można wymienić Marchbanksa w „Candidzie” oraz Estragona w „Czekając na Godota”. W latach 1947, 1960 i 1962 odbył podróże studyjne do teatru Divodlo w Pradze, do Berliner Ensemble oraz do teatrów No i Kabuki w Japonii. W latach 1956–58 był współdyrektorem Riddersalen (wraz z pisarzem i aktorem Nielsem Otto Bingiem, 28.12.1907 – 04.02.1985) i przyczynił się do zapoznania Duńczyków z teatrem absurdu Samuela Becketta. Krause reżyserował spektakle radiowe i telewizyjne; w telewizji zagrał Fouché, ministra policji Napoleona, w „Kameleonie” z 1960 roku, a na scenie Landsskolescenen wcielił się w postać dyrektora Hoffa w „Anna Sophie Hedvig” w 1962 roku. W latach 60. i 70. stał się jednym z najlepszych reżyserów w kraju, szczególnie dzięki spektaklom Brechta w Teatrze w Aalborgu w latach 1961–64. Swój sukces z „Matką Courage” przeniósł do telewizji w 1962 roku, a ogromny sukces u krytyków i publiczności odniósł dzięki „Kaukaskiemu kredowemu kręgu”. Sam wystąpił na scenie w Aalborgu w 1963 roku jako komunista w „Małżeństwie pana Mississippiego”. Dla telewizji wyreżyserował w 1964 roku „Księżyc dla nieudaczników”. Następnie został niezależnym reżyserem spektakli w Folketeatret, Det Ny Teater, Det ny Scala oraz w Teatrze Królewskim. Tam zainscenizował między innymi „Noc trybad”, „Trzy wysokie kapelusze” i „Chez nous”. W Det ny Scala był reżyserem „Tanga”, w Folketeatret „O, jaka wspaniała wojna”, a także „Matki Courage”, „Kaukaskiego kredowego kręgu”, „Pan Puntila” i „Szwejka”. W tym samym czasie reżyserował w Teatrze Telewizyjnym spektakle takie jak „Służące” i „Przyjęcie urodzinowe”. W latach 80. powrócił głównie do aktorstwa, a jego role w „Odwadze do zabijania” w Teatrze przy Czarnym Koniu oraz w „Jesieni i Zimie” w Cafe Teatret uznano za jedne z najlepszych. W latach 90. był związany z zespołem Dr. Dante w Aveny, gdzie – z przerwą na gościnny występ w Teatrze Królewskim w „Po orgii” – grał m.in. w „Mewie”, „Polowaniu”, „Otwartych dłoniach” oraz „Elektronicznej komedii Dr. Dante”. W telewizji wystąpił m.in. w serialu komediowym „Ugeavisen” i w słuchowisku telewizyjnym „Kochankowie”. Zagrał rzeźbiarza H.V. Bissena w produkcji „Bryggeren”. Z filmów Hans-Henrik Krause zapamiętano z „Ośmiu akordów” z 1944 roku. 5 maja 1941 roku Hans-Henrik Krause poślubił w ratuszu w Horsens aktorkę Inge Hvid-Møller. Małżeństwo rozwiązano w 1946 roku. 20 grudnia 1950 roku poślubił aktorkę Lise Ringheim. To małżeństwo zakończyło się w 1953 roku, a 9 listopada 1957 roku Hans-Henrik Krause ożenił się z absolwentką prawa, urzędniczką w Ministerstwie Rolnictwa, Marianne Borch (ur. 13.01.1932).

Najważniejsze dzieła (Hans-Henrik Krause)

Cała filmografia (Hans-Henrik Krause)