(Éric Ollivier)

Éric Ollivier, pseudonim Yvesa Duparca (21 listopada 1926 – 30 stycznia 2015), był francuskim pisarzem, scenarzystą i dziennikarzem, laureatem wielu francuskich nagród literackich.

Matka Érica Olliviera (Theresa Marie Ourvouai) była pochodzenia irlandzkiego, natomiast jego ojciec (Arthur Victor Marie Duparc) był marynarzem i poetą. Osierocony w wieku ośmiu lat, pod koniec 1940 roku został wysłany przez rodzinę z Bretanii do Paryża. Studiował w Lycée Henri-IV i należał do skautów. Po niezdanym egzaminie maturalnym zapisał się do Institut national des langues et civilisations orientales, gdzie współtworzył słownik języka amharskiego. Jean Cocteau, do którego napisał, powierzył mu niewielką rolę w filmie „Ruy Blas” (1948), w którym główną rolę grał Jean Marais.

Od października 1946 roku do wiosny 1948 roku Éric Ollivier pełnił funkcję sekretarza pisarza François Mauriaca, aż do momentu powołania do służby wojskowej. W 1949 roku został dziennikarzem dziennika „Le Figaro” i był wysyłany na reporterstwa do Libii, Tunezji i Maroka. Był również korespondentem wojennym w Indochinach oraz starszym reporterem w Indiach i Afryce. Na własne oczy doświadczył procesu uzyskiwania niepodległości przez Maroko i Tunezję.

Jako powieściopisarz został uhonorowany nagrodą Prix Roger Nimier w 1967 roku za „J'ai cru trop longtemps aux vacances”, Prix Cazes w 1976 roku za „Panne sèche”, Prix Interallié w 1982 roku za „L'Orphelin de mer... ou les Mémoires de monsieur Non”, Prix Sainte-Beuve w 1987 roku za „Les livres dans la peau” oraz Prix Charles Oulmont w 1993 roku za „Lettre à mon genou”. Autor około trzydziestu książek, był również producentem telewizyjnym i pracował w kinie, pisząc scenariusze i dialogi.

Académie française przyznała mu w 1972 roku Prix Jean Leduc za „Églantine”, a w 1986 roku Prix d'Académie za całokształt twórczości.

Éric Ollivier zmarł 30 stycznia 2015 roku w Rueil-Malmaison z powodu raka jelita.

Źródło: Artykuł „Éric Ollivier” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.