(Hubert Monteilhet)

(Hubert Monteilhet) - Novel znany z pracy przy tego typu projektach: «Scoundrel in White» (1972), «Docteur Popaul» (1972), «Phoenix» (2014), «Feniks» (2014),

Hubert Monteilhet (10 lipca 1928 – 12 maja 2019) był francuskim pisarzem powieści kryminalnych i historycznych. Najbardziej znane są jego powieści „Modliszki” i „Powrót z popiołów”, które zostały zaadaptowane na potrzeby telewizji i kina. Jego twórczość charakteryzuje się literacką wyrafinowaniem i złośliwym dowcipem, przy jednoczesnym podejmowaniu kwestii moralnych i filozoficznych. Określano go jako „jednego z bardziej eklektycznych i różnorodnych twórców kryminałów” oraz „najbardziej literackiego spośród francuskich pisarzy kryminalnych”. Urodzony w rodzinie sędziego, Monteilhet kształcił się u jezuitów w Saint-Louis-de-Gonzague, prywatnej katolickiej szkole w Paryżu. Podczas okupacji mieszkał w Owernii, w rodowej posiadłości w Nouara, w pobliżu Ambert. Uczył go Jean Recanati, komunista i przyszły redaktor „L’Humanité”, którego rodzice Monteilheta przyjęli do swojego domu. Po wojnie Monteilhet ukończył studia historyczne na Sorbonie. Początkowo uczył historii w Normandii, a następnie w Lycée Carnot w Tunisie w latach 1959–1970.

Debiutancka powieść Monteilheta, „Modliszki”, odniosła natychmiastowy sukces. Została laureatem Grand Prix de Littérature Policière w 1960 roku we Francji oraz otrzymała nagrodę Inner Sanctum Mystery Award od Simon & Schuster w 1962 roku. W kolejnych powieściach kryminalnych – „Powrót z popiołów”, „Droga do piekła”, „Więzień miłości” i innych – ustabilizował swoją pozycję mistrza psychologicznego suspensu o bardzo osobistym stylu, wykazując się dużą wyobraźnią w wyborze tematów i zwrotów akcji.

W powieści „Sophie ou les Galanteries exemplaires” z 1976 roku Monteilhet po raz pierwszy umieścił akcję swojej historii w odległej przeszłości – w XVIII wieku. W 1981 roku krótko spróbował swoich sił w gatunku science fiction powieścią „Les Queues de Kallinaos”, będącą zarówno filozoficzną opowieścią w stylu Pierre’a Boulle’a, jak i tragedią ojcowskiej miłości doprowadzonej do skrajności.

Od lat 80. Monteilhet poświęcił się głównie powieści historycznej. Poruszał szeroki zakres tematów: hiszpańską Inkwizycję w „Les Derniers Feux” (1982), Rzym Nerona w „Néropolis” (1984), Joannę d’Arc w „La Pucelle” (1988), czasy Ludwika XIII i muszkieterów w „De plume et d'épée” (1999) oraz Rewolucję Francuską w „Les Bouffons” (2004).

Od czasu do czasu kontynuował pisanie powieści kryminalnych: „Le Procès Filippi” (1981), „La Perte de Vue” (1986), „Arnaques” (2006) i inne.

Przez wiele lat Monteilhet był felietonistą kulinarnym w regionalnej gazecie Sud Ouest Dimanche.

Eksplorował swoje kulinarne zafascynowania w błyskotliwych thrillerach kryminalnych „La Part des anges” (1992), „Œdipe en Médoc” (1993), „Étoiles filantes” (1994) i „Le Taureau par les cornes” (1994). Jego ostatnia powieść, „Une vengeance d'hiver”, została wydana w 2012 roku. W 2015 roku napisał także książkę non-fiction „Intox: 1870-1914, la presse française en délire”.

Monteilhet zmarł 12 maja 2019 roku w Garlin, małym miasteczku w południowo-zachodniej Francji, gdzie mieszkał przez wiele lat. Przeżyła go żona Geneviève, pięcioro dzieci, 12 wnuków i siedmioro prawnuków.

Źródło: Artykuł "Hubert Monteilhet" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Hubert Monteilhet)

Cała filmografia (Hubert Monteilhet)