Dave (Dave) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Fear City: A Family-Style Comedy» (1994), «La Cité de la peur» (1994), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «Une journée avec Jacques Brel» (2023),
Wouter Otto Levenbach (ur. 4 maja 1944), znany jako Dave, to holenderski piosenkarz śpiewający po francusku, który w latach 70. zdobył szereg przebojów na pierwszych miejscach list przebojów we Francji. Pochodzi z Amsterdamu, lecz obecnie mieszka w Paryżu.
Dave urodził się w Amsterdamie. Jego ojciec był Żydem i z zawodu nauczycielem języka angielskiego, a matka tancerką klasyczną. Ma dwóch braci, Marteena i Lucasa, oraz siostrę, Elsbeth. Grę na gitarze opanował w wieku 14 lat. Stał się osobą bardzo duchową, często się modlił i planował nawet studia teologiczne, jednak ostatecznie zdecydował się na prawo.
Inspiracją była dla niego między innymi powieść Jacka Kerouaca „W drodze” – rewolucyjne dzieło, które zachęcało młodych ludzi do opuszczenia domu, poznawania życia „w drodze” i nawiązywania kontaktów z innymi. Zafascynowany morzem i rzekami (miłość tę zawdzięcza dziadkowi), opuścił Holandię łodzią, mając w kieszeni 1000 guldenów (równowartość około dwumiesięcznych kosztów utrzymania).
W 1968 roku w Saint-Tropez poznał Eddiego Barclaya, dyrektora Barclay Records; to właśnie Barclay był odpowiedzialny za rozpoczęcie kariery Dave'a w show-biznesie.
26 lutego 1969 roku wziął udział w Nationaal Songfestival, holenderskich preselekcjach do Konkursu Piosenki Eurowizji w tym roku, z utworem „Niets gaat zo snel”, jednak nie zwyciężył. Latem 1969 roku po raz pierwszy trafił na holenderską listę Top 40 z piosenką „Nathalie”, która zajęła 28. miejsce.
Od 1971 do 1974 roku występował w musicalu „Godspell”, gdzie zaprzyjaźnił się z aktorem Danielem Auteuilem, który stał się jego najbliższym przyjacielem.
W 1974 roku wydał swój pierwszy hit „Trop Beau”, będący francuską adaptacją utworu „Sugar Baby Love” zespołu The Rubettes; później wydał „Vanina”, swój pierwszy singiel numer jeden we Francji, będący adaptacją „Runaway” Dela Shannona w wersji francuskiej przygotowanej przez Patricka Loiseau. W 1975 roku nastąpiły kolejne trzy hity: „Mon cœur est malade”, „Dansez maintenant” oraz „Du côté de chez Swann”.
Pod koniec 1975 roku ukazał się jego pierwszy album zatytułowany jego imieniem. Do tego czasu odniósł wielki sukces nie tylko we Francji i Belgii, ale także w ojczystej Holandii, gdzie utwór „Dansez maintenant” zajął pierwsze miejsce w Top 40, a „Du côté de chez Swann” również trafił do pierwszej dziesiątki.
Do jego późniejszych hitów należały „Lettre à Hélène” (1978), „Comment ne pas être amoureux de vous” (1978) oraz „Allo Elisa” (1979).
W latach 80. jego popularność spadła wraz z pojawieniem się radia FM we Francji. Wciąż posiadał jednak publiczność dzięki występom na żywo i klasycznym przebojom. On sam porównał ten regres do „przejścia przez bardzo ładną pustynię”. W 1993 roku wydał nowy album, a w 1994 roku powrócił dzięki wydaniu albumu z największymi hitami, który sprzedał się w ponad 200 000 egzemplarzy. Później nagrał nowy album pt. „Toujours le même bleu”, z którego tytułowy singiel pozwolił mu ponownie trafić na listy przebojów. To także mniej więcej w tym czasie ujawnił swoją homoseksualność. ...