Erich Segal (Erich Segal)

Erich Segal (Erich Segal) - Scenariusz, Autor historii, Powieść, Scenarzysta, znany z pracy przy tego typu projektach: «Love Story» (1970), «Love Story» (1970), «Yellow Submarine» (1968), «Żółta łódź podwodna» (1968), «Only Love» (1998),

Erich Wolf Segal (16 czerwca 1937 – 17 stycznia 2010) był amerykańskim pisarzem, scenarzystą, pedagogiem i klasykiem, autorem bestsellerowej powieści „Love Story” (1970) oraz jej hitowej adaptacji filmowej.

Urodzony i wychowany w żydowskiej rodzinie w Brooklynie w Nowym Jorku, Segal był najstarszym z trzech braci. Jego ojciec był rabinem, a matka zajmowała się domem. Zainteresowanie pisaniem i opowiadaniem historii rozwinęło się w nim już w dzieciństwie. Uczęszczał do Midwood High School, w czasie której uległ poważnemu wypadkowi podczas spływu kajakowego. Trener zalecił mu jogging w ramach rehabilitacji, co z czasem stało się jego pasją i doprowadziło do ponad dwunastokrotnego startu w Maratonie Bostońskim. Studiował w Harvard College, kończąc go w 1958 roku jako poeta rocznika oraz laureat drugiej najwyższej oceny z łaciny (salutatorian). Następnie uzyskał stopień magistra (w 1959 roku) i doktorat (w 1965 roku) z literatury porównawczej na Uniwersytecie Harvarda, po czym rozpoczął pracę dydaktyczną na Uniwersytecie Yale.

W 1967 roku, dzięki kontaktom na Broadwayu, Segal otrzymał możliwość współpracy nad scenariuszem do filmu The Beatles z 1968 roku pt. „Żółta łódź podwodna”, opartego na opowiadaniu Lee Minoffa.

Jego pierwsza książka akademicka, „Roman Laughter: The Comedy of Plautus” (1968), wydana przez Harvard University Press, przyniosła mu znaczne uznanie; była ona kroniką twórczości wielkiego rzymskiego komediopisarza, który zainspirował hit z Broadwayu „Coś dziwnego przydarzyło się w drodze na forum” (1962).

Pod koniec lat 60. Segal współpracował przy innych scenariuszach. Napisał romantyczną historię o studencie Harvardu i studentce Radcliffe, jednak nie udało mu się jej sprzedać. Agentka literacka Lois Wallace z William Morris Agency zasugerowała mu wówczas przekształcenie scenariusza w powieść, czego efektem było „Love Story” (1970). Książka, która zajęła pierwsze miejsce na liście bestsellerów „The New York Times”, stała się najlepiej sprzedającą się fikcją literacką 1970 roku w Stanach Zjednoczonych i została przetłumaczona na 33 języki na całym świecie. Film o tym samym tytule był numerem jeden w rankingach box office w 1970 roku.

Powieść okazała się dla Segala problematyczna. Przyznał, że jej sukces wyzwolił w nim „egotyzm graniczący z megalomanią”, a on sam nie otrzymał stałego zatrudnienia (tenure) na Yale. Co więcej, „Love Story” zostało „hańbiąco usunięte z listy nominacji do National Book Awards po tym, jak jury ds. beletrystyki zagroziło rezygnacją”. Segal powiedział później, że książka „całkowicie mnie zniszczyła”. W dalszym ciągu pisał powieści i scenariusze, w tym kontynuację „Love Story” z 1977 roku pt. „Historia Olivera”.

Segal publikował prace naukowe z zakresu literatury greckiej i łacińskiej oraz wykładał te przedmioty na uniwersytetach w Harvardzie, Yale i Princeton. Był nadliczbowym członkiem (Supernumerary Fellow) oraz honorowym członkiem (Honorary Fellow) Wolfson College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Pracował jako profesor wizytujący w Princeton, na Uniwersytecie w Monachium oraz w Dartmouth College.

Jego powieść „The Class” (1985), saga oparta na roczniku 1958 z Harvardu, była bestsellerem i zdobyła wyróżnienia literackie we Francji i Włoszech. Kolejnym bestsellerem „The New York Times” była książka „Doctors” (1988). W 2001 roku opublikował dzieło z historii teatru pt. „The Death of Comedy”. ...

Źródło: Artykuł „Erich Segal” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Erich Segal (Erich Segal)

Cała filmografia Erich Segal (Erich Segal)