Sandra Milo (Sandra Milo)

Sandra Milo (urodzona jako Salvatrice Elena Greco; 11 marca 1933 r. w Tunisie) jest włoską aktorką, osobowością telewizyjną, autorką i muzykiem. Zdobyła nagrodę Srebrnej Wstążki dla najlepszej aktorki drugoplanowej za każdą ze swoich ról w filmach Federico Felliniego: „8½” oraz „Julietta duchów”.

Zadebiutowała filmowo w 1955 roku u boku Alberto Sordiego w filmie „Kawaler”. Pierwszą główną rolę otrzymała w 1959 roku dzięki producentowi Morisowi Ergasowi w filmie „Generał della Rovere” w reżyserii Roberto Rosselliniego. Wystąpiła również w jego filmie „Vanina Vanini”, jednak kariera Rosselliniego została przerwana po tym, jak obraz spotkał się z ostrą krytyką na festiwalu w Wenecji.

Po wyjściu za mąż wycofała się z aktorstwa.

Zanim została odkryta przez Felliniego, Milo grała głównie w komediach i melodramatach. Choć niechętnie myślała o powrocie na ekran, Fellini przekonał ją do przyjęcia roli seksownej, lekkomyślnej kochanki u boku Marcello Mastroianniego w „8½”. Film, który zdobył powszechne uznanie, nie zdołał zmienić postrzegania jej przez opinię publiczną i mimo obsadzenia w „Julietcie duchów”, większość jej późniejszych przedsięwzięć dotyczyła filmów drugiej kategorii.

W połowie lat 60. Milo była prowadzącą programu telewizyjnego w Rzymie.

W 1968 roku ponownie zaprzestała aktorstwa, by powrócić do niej po raz drugi w 1979 roku. Jej role ewoluowały od kusicielek do bardziej surowych kobiet w średnim wieku.

W latach 2006–2007 występowała w całych Włoszech w teatralnej adaptacji „8 kobiet”.

Wyszła za mórisa Ergasa, z którym miała córkę Deborah, a później za Ottavio De Lollisa, z którym miała dwoje dzieci, Ciro i Azzurrę.

Sandra Milo jest rzymskokatoliczką.