(Christiane Tricerri)

(Christiane Tricerri) - znana z pracy przy takich projektach: «The Passion According to G.H.B.» (2026), «A Paixão Segundo G.H.B.» (2026), «Borges’ Cat» (2026), «El gato de Borges» (2026),

W wieku 16 lat Christiane Tricerri zadebiutowała rolą w sztuce "Equus" Petera Shaffera w Teatrze Ruth Escobar, będąc jeszcze uczennicą, jednak od tamtej pory nieustannie poświęca się teatrowi.

W 1981 roku zadebiutowała zawodowo w "Mal Secreto" w reżyserii Roberto Lage, a w 1982 roku wystąpiła w "Bella Ciao", spektaklu, który zdobył wszystkie nagrody krytyków, w tym nagrodę APCA dla najlepszej aktorki.

W 1985 roku dołączyła do Teatro do Ornitorrinco i przez dziesięć kolejnych lat brała udział w produkcjach takich jak: "Ubu, O Chory Wyimaginowany", "Stara Dama Indignada", "Sen nocy letniej" i "Komedia omyłek", wszystkie w reżyserii Cacá Rosseta. Spektakle – wszystkie – odniosły duży sukces w Brazylii i za granicą, z repertuarem trwającym co najmniej dwa lata.

To właśnie w "Sen nocy letniej" aktorka stała się znana w Brazylii i w Stanach Zjednoczonych dzięki scenie nagości w Central Parku. Z "Komedią omyłek" została nominowana do nagrody Shell 1994 dla najlepszej aktorki.

Również w 1994 roku pracowała z José Celso Martinez Corrêą, grając główną rolę w "Mistérios Gozozos".

Jako reżyserka wystawiła "Medeę" z Marią Alice Vergueiro.

W 2001 roku zagrała jedną z córek Króla Leara, Reganę, u boku Raula Corteza.

W 2002 roku wystąpiła w "Patty Diphusa" Pedro Almodóvara, a w 2004 roku zadebiutowała jako reżyserka spektaklu "Pagu Que.".

W telewizji wystąpiła w miniserialach "Anarchiści, dzięki Bogu" Waltera Avanciniego z TV Globo i "Dom Siedmiu Kobiet" Jayme Mojardima.

W kinie zadebiutowała jako protagonistka w swoim pierwszym pełnometrażowym filmie "Olhos de Vampa" Waltera Rogério oraz w krótkometrażowym filmie "Cobrindo o Céu de Sombra", gdzie gra Marię Rosę, przywódczynię sertanejos w Wojnie Contestado.

W kinie wystąpiła również w pełnometrażowym filmie "País dos Tenentes" João Baptisty de Andrade, "Erra Uma Vez" Leopolda Nunesa, "Amor que Fica" Alona Fresnota oraz "Nanoidições" Francisco Garcii i José Wagnera Garcii.

W 2006 roku powróciła do Teatro do Ornitorrinco z produkcją Georges'a Feydeau "O Marido vai à Caça". W 2007 roku nakręciła krótkometrażowy film "A Cauda do Dinossauro" na podstawie scenariusza autorstwa jej i Angeli, w reżyserii Francisco Garcii.

W 2008 roku zagrała Catarinę w "A Megera Domada" u boku Cacá Rosseta i wspaniałej obsady w Teatrze Sérgio Cardoso w São Paulo.

W 2010 roku wyreżyserowała "As Pagus". Wystąpiła w serialu "9 mm São Paulo" na kanale Fox.

W 2012 roku wyreżyserowała "A Saga da Bruxa Morgana e a Família Real" z Rosi Campos i dużą obsadą.

W 2013 roku zagrała Vegę w telenoweli "Amor à vida" Walcyra Carrasco na Globo.

W 2014 roku odbyła tournée kulturalne ze spektaklem "A mais forte" Augusta Strindberga.

W latach 2015 i 2016 wystawiła solowy spektakl "A Merda-La Merda" Cristiana Ceresoliego.

W latach 2017 i 2018 odbyła tournée kulturalne ze spektaklem "Vestida de Shakespeare", opartym na jej własnym tekście z postaciami, które grała z dzieł Szekspira.

W 2018 roku zadebiutowała w "Nem Princesas Nem Escravas" Humberto Roblesa, w tłumaczeniu i reżyserii Cacá Rosseta.

W 2019 roku zadebiutowała w "Frida Kahlo-Viva la Vida" Humberto Roblesa, w tłumaczeniu i reżyserii Cacá Rosseta.

Najważniejsze dzieła (Christiane Tricerri)

Cała filmografia (Christiane Tricerri)