Tina Fej (Tina Fey)

Elizabeth Stamatina „Tina” Fey (ur. 18 maja 1970) jest amerykańską aktorką, komiczką, scenarzystką i producentką, znaną z pracy w komediowym programie skeczowym NBC „Saturday Night Live” (SNL, 1997–2006), uznanym przez krytyków serialu komediowego NBC „30 Rock” (2006–2013) oraz filmów takich jak „Wredne dziewczyny” (2004), „Baby Mama” (2008), „Randka z mężem” (2010) i „Admission” (2013).

Fey rozpoczęła swoją karierę komediową jako członkini chicagowskiej grupy improwizacyjnej The Second City. Następnie dołączyła do SNL jako scenarzystka, z czasem zostając główną scenarzystką i wykonawczynią, znaną przede wszystkim z roli współprowadzącej segment „Weekend Update”. W 2004 roku zaadaptowała scenariusz filmu „Wredne dziewczyny”, w którym również zagrała jedną z głównych ról. Po odejściu z SNL w 2006 roku stworzyła serial telewizyjny „30 Rock”, komedię sytuacyjną luźno opartą na jej doświadczeniach z SNL. W serialu tym Fey wciela się w rolę głównej scenarzystki fikcyjnego programu skeczowego. W 2008 roku wystąpiła w komedii „Baby Mama” u boku byłej koleżanki z SNL, Amy Poehler. Następnie Fey pojawiła się obok Steve'a Carella w komedii „Randka z mężem” z 2010 roku oraz z Willem Ferrellem w animowanym filmie „Megamózg”.

Fey zdobyła osiem nagród Emmy, dwie Złote Globy, pięć nagród Screen Actors Guild, cztery nagrody Writers Guild of America oraz została nominowana do nagrody Grammy za autobiograficzną książkę „Bossypants”, która przez pięć tygodni znajdowała się na szczycie listy bestsellerów „The New York Times”. W 2008 roku Associated Press (AP) przyznało jej tytuł Artysty Roku (AP Entertainer of the Year) za satyryczne przedstawienie republikańskiej kandydatki na wiceprezydenta, Sarah Palin, podczas gościnnego występu w SNL. W 2010 roku Fey otrzymała Nagrodę Marka Twaina za amerykański humor, stając się najmłodszą laureatką w historii tego wyróżnienia. 13 stycznia 2013 roku Fey poprowadziła galę Złotych Globów wraz ze swoją wieloletnią przyjaciółką i koleżanką po fachu, Amy Poehler. Ich występ został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków. Duet poprowadził galę ponownie w następnym roku, odnosząc podobny sukces i generując najwyższą oglądalność corocznej ceremonii od dziesięciu lat.