(Brigitte Fontaine)

Brigitte Fontaine (ur. 24 czerwca 1939) jest piosenkarką muzyki awangardowej. W swojej twórczości wykorzystywała liczne, nieoczywiste style muzyczne, łącząc rock and roll, folk, jazz, elektronikę, poezję mówioną oraz muzykę świata. Współpracowała ze Stereolab, Michelem Colombierem, Jean-Claude'em Vannierem, Areski Belkacem, Gotan Project, Sonic Youth, Antoine'em Duhamelem, Grace Jones, Noir Désir, Archie Sheppem, Arno oraz The Art Ensemble of Chicago. Jest również powieściopisarką, dramaturgiem, poetką i aktorką.

Córka dwojga nauczycieli, Brigitte Fontaine, bardzo wcześnie rozwinęła pasję do pisania i dramatu. Dzieciństwo spędziła w małych wioskach w Finistère, a następnie w Morlaix. W wieku 17 lat przeprowadziła się do Paryża, aby zostać aktorką.

W 1971 roku była jedną z kobiet, które podpisały Manifest 343, publicznie przyznając się do przejścia aborcji w czasie, gdy była ona we Francji nielegalna.

W 1963 roku zwróciła się ku śpiewowi i wystąpiła w kilku paryskich teatrach, interpretując własne utwory. W 1964 roku wystąpiła jako support w show Barbary i George'a Brassensa w Bobino. Mimo to nie zrezygnowała z teatru. Wspólnie z Jacques'em Higelinem i aktorem Rufusem stworzyła sztukę „Maman j'ai peur” („Mamo, boję się”), która była wystawiana najpierw w teatrze Vieille-Grille, a następnie w Théâtre des Champs-Élysées. Spektakl odniósł tak wielki sukces krytyczny i popularny, że był grany w Paryżu przez ponad dwa sezony i objął trasą całą Europę.

W 1965, a następnie w 1968 roku, nagrała dwa albumy – jeden jazzowy i jeden avant-popowy – a także dwie płyty singlowe z Jacques'em Higelinem. W 1969 roku rozpoczęła długą współpracę z kabylskim muzykiem Areski Belkacem. Razem z Belkacem i Higelinem stworzyła dla teatru Lucernaire „Niok” – innowacyjne widowisko teatralno-muzyczne. Wkrótce potem Fontaine napisała serię utworów w wierszu wolnym i prozie, które weszły w skład spektaklu „Comme à la radio” w Théâtre du Vieux-Colombier, a następnie zostały wydane na albumie o tym samym tytule. Płyta ta, nagrana z Art Ensemble of Chicago, stanowiła wyraźne zerwanie z tradycyjną francuską piosenką, budując pierwsze mosty ku muzyce świata.

Brigitte Fontaine stała się kluczową postacią francuskiego undergroundu. Na kilku albumach, z których większość została wydana przez niezależną wytwórnię Saravah, Fontaine eksplorowała różne światy poetyckie. Zrezygnowała z używania rymów i stosując niekiedy technikę mówioną, nagrywała – przy bardzo skromnych środkach i często na ścieżkach dwukanałowych – piosenki poruszające tematy z humorem lub powagą, zależnie od nastroju. Były to zagadnienia tak różnorodne jak śmierć („Dommage que tu sois mort”), życie („L’été, l’été”), alienacja („Comme à la radio”), szaleństwo („Ragilia”), miłość („Je t’aimerai”), niesprawiedliwość społeczna („C’est normal”), nierówność płci („Patriarcat”) i rasizm („Y' a du lard”). Potrafiła jednak również żartować z samej siebie („L'Auberge (Révolution)”). ...