(Antonina Maksimova)

Antonina Michajłowna Maksimowa (25.10.1916, Tuła — 7.10.1986, Moskwa); jej matka była gospodynią domową, a ojciec pracował w Tulskiej Fabryce Zbrojeniowej. Miała dwóch braci, z których obaj zostali inżynierami. Od najmłodszych lat marzyła o karierze aktorskiej; występowała w produkcjach amatorskich i była znakomitym śpiewakiem, tancerką oraz recytatorką. Po ukończeniu szkoły dostała się do szkoły dramatycznej za pierwszym razem. W 1938 roku ukończyła Państwowy Instytut Sztuk Teatralnych (GITIS). Podczas studiów w GITIS zadebiutowała w filmie, a w drugiej połowie lat 30. zdobyła szeroką sławę dzięki głównym rolom w filmach „Świty Paryża”, w którym wcieliła się w postać francuskiej rewolucjonistki Catherine Millard, oraz „Marynarze”, gdzie zagrała starszego lejtnanta Galinę Zorinę, dowódczynią eskadrdy wodnosamolotów.

Od 1938 roku była aktorką w Moskiewskim Teatrze Komedii. Od 1940 roku pracowała w Saratowskim Teatrze Dramatycznym im. Karola Marksa; w jej repertuarze znalazły się m.in. role Katyi w „Barbarzyńcach”, Kateryny w „Na stepach Ukrainy” oraz Smelskiej w „Talentach i wielbicielach”. W latach 1941–1943 służyła podczas Wielkiej Wojny Ojczyźniej jako radiotelegrafistka. Została odznaczona Orderem Wojny Ojczyźniej II stopnia (1985). Od 1943 do 1946 roku była aktorką w 1. Teatrze Frontowym Ogólnorosyjskiego Towarzystwa Teatralnego (VTO); grała m.in. Lizę w „Czekaj na mnie”, Varię w „Frol Skobelev” oraz Marię w „Oswajaniu oswajacza”. W 1946 roku występowała w zespole dramatycznym Centralnego Domu Kultury Kolejarzy, grając Polinę w spektaklu „Macocha” oraz Ninę Aleksandrowne w sztuce „Maszeńka”. Od 1947 do 1986 roku była aktorką w Teatrze Studio Aktorów Filmowych; jej role obejmowały: Pamelę w „Wyspie pokoju”, Alenę Dmitriełowną w „Trzech żołnierzach”, Annę w „Sofii Kowalewskiej”, Klaudiyę w „Dzieciach Wanuszina”, Feny w „Dyrektorze”, Marfę Pietrowną w „Rosyjskich ludziach” oraz Kabanichę w „Burzy”. Występowała również w studiu filmowym Mosfilm. Zasłużona Artystka RSFSR (1969). Po wojnie grała na ekranie głównie role drugoplanowe. W 1955 roku wcieliła się w postać Emilii, żony Jagona, w ekranizacji tragedii Szekspira „Otello” w reżyserii Siergieja Jutkiewicza.