Leonid Breżniew (Leonid Brezhnev)

Leonid Iljicz Breżniew, urodzony w Kamieńskiem w guberni jekaterynosławskiej Imperium Rosyjskiego — radziecki mąż stanu, polityk i działacz partyjny, który przez 18 lat (od 1964 roku aż do śmierci w 1982 roku) sprawował najwyższe stanowisko kierownicze w KPZR. I sekretarz Komitetu Centralnego KPZR w latach 1964–1966 oraz I sekretarz Komitetu Centralnego KPZR w latach 1966–1982. Marszałek Związku Radzieckiego (1976). Czterokrotny Bohater Związku Radzieckiego (1966, 1976, 1978, 1981), Bohater Pracy Socjalistycznej (1961). Kandydat członek Presydium Komitetu Centralnego (1952–1953; 1956–1957), sekretarz Komitetu Centralnego KPZR (1952–1953; 1956–1960, 1963–1964). W latach 1960–1964 — przewodniczący Presydium Rady Najwyższej ZSRR. Przewodniczący Biura Komitetu Centralnego KPZR dla RSFSR od 1964 do 1966 roku. Deputowany Rady Związku Rady Najwyższej ZSRR (III–X kadencja, 1950–1982). Członek Związku Dziennikarzy ZSRR oraz Związku Pisarzy ZSRR. Kawaler ośmiu Orderów Lenina. Laureat Międzynarodowej Nagrody Lenina „Za wzmacnianie pokoju między narodami” (1973) oraz Nagrody Lenina w dziedzinie literatury (1979). W 1978 roku został odznaczony Orderem Zwycięstwa (w 1989 roku odznaczenie to zostało cofnięte dekretem podpisanym przez przewodniczącego Rady Najwyższej ZSRR Michaiła Gorbaczowa jako sprzeczne ze statutem orderu). Łącznie Breżniew otrzymał 117 radzieckich i zagranicznych odznaczeń państwowych. Brał udział w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej oraz w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym 24 czerwca 1945 roku (jako komisarz polityczny pułku połączonego 4. Frontu Ukraińskiego).