Shu Kei (Shu Kei)

Shu Kei (Shu Kei) - Associate Producer, , Thanks, Director, Editor znany z pracy przy tego typu projektach: «Ashes of Time» (1994), «Popioły czasu» (1994), «Hu-Du-Men» (1996), «虎度門» (1996), «The King of Wuxia» (2022),

Shu Kei, a właściwie Kenneth Ip, urodził się w Hongkongu w 1956 roku i rozpoczął pisanie recenzji filmowych jeszcze w szkole średniej. Po ukończeniu Uniwersytetu Hongkońskiego, gdzie studiował angielski, dołączył do Commercial Television jako scenarzysta. Po likwidacji stacji, Shu zaczął pracować dla Golden Harvest jako scenarzysta i drugi reżyser. Założył również magazyn Film Biweekly (później przemianowany na City Entertainment) i pełnił funkcję redaktora naczelnego. Shu zadebiutował jako reżyser w 1981 roku filmem „Pieczęć pocałunku”, opowiadającym historię romansu dwojga młodych ludzi z niepełnosprawnością intelektualną. Film ten wyróżniał się odświeżającym odejściem od natłoku dramatów policyjnych, filmów grozy i produkcji o czarnej magii, które zalewały rynek. W latach 1981–1984 Shu był programistą Hongkońskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego, a w latach 1984–1986 menedżerem promocji w D & B Films. W 1986 roku wyreżyserował swój drugi pełnometrażowy film „Dusza”, który zdobył nagrodę za najlepsze zdjęcia na Hongkońskich Nagrodach Filmowych dla Chrisa Doyle'a. W 1990 roku wyreżyserował dokument „Bez słońca” dla japońskiej stacji telewizyjnej NHK, który otrzymał nagrodę OCIC na 40. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie oraz nagrodę Jury na Festiwalu Filmowym w Rimini we Włoszech. Do jego innych prac należą „Hu-Du-Men” (1996), za który Josephine Siao otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na kilku festiwalach filmowych, w tym na 41. Festiwalu Filmowym Azji i Pacyfiku, 33. Złotych Końcach na Tajwanie oraz 2. Nagrodach Hongkońskiego Towarzystwa Krytyków Filmowych. Shu został reżyserem dzięki pisaniu recenzji. Podczas gdy reżyserzy z wykształceniem filmowym, tacy jak Ann Hui i Tsui Hark, reprezentują pierwsze pokolenie młodych filmowców, którzy skierowali kino Hongkongu w nowym kierunku, Shu Kei jest uważany za kluczowego członka drugiego pokolenia. Oprócz reżyserii, Shu zajął się także dystrybucją, zakładając Shu Kei’s Creative Workshop, które promowało i dystrybuowało ponad 200 filmów artystycznych i nieszablonowych, takich jak „Niebieski Kite” (1993) w reżyserii Tian Zhuangzhuang; „Pożegnanie, moja konkubino” (1993) w reżyserii Chen Kaige; „Chungking Express” i „Popioły czasu”, oba w reżyserii Wong Kar-waia. Wyprodukował również wiele filmów, w tym „Beijing Bastards” (1993) w reżyserii Zhang Yuan; „Postman” (1995) w reżyserii He Jianjun; oraz „First Love Unlimited” (1997) w reżyserii Joe Ma. W 1997 roku Shu otworzył księgarnię P.O.V., specjalizującą się w filmie. Był rezydentem artystycznym w Shaw College Uniwersytetu Chińskiego w Hongkongu, a także gościnnym wykładowcą na Wydziale Angielskiego i Literatury Porównawczej Uniwersytetu Hongkońskiego. W 2002 roku pracował jako starszy wykładowca w Hongkońskiej Akademii Sztuk Scenicznych, a później został dziekanem Szkoły Filmowej i Telewizyjnej. Jest również autorem i redaktorem różnych książek, w tym „Hong Kong Films of 1994” (redaktor); „Hong Kong Films of 1995” (redaktor); „Pieśń Wielkiej Drogi, Wspomnienia Sun Yu”; „Studium porównawcze filmów kantońskich i mandaryńskich w powojennym Hongkongu – filmy Zhu Shilin i Chun Kim”; „Retrospektywa kina kantońskiego z lat 60.” (redaktor); „Scenariusze Wietnamskiej Trylogii Ann Hui” (autor i redaktor) oraz „Chińskie Piękności” (powieść). Jego najnowszym dziełem reżyserskim jest „Sen”, segment filmu omnibus „Piękny 2014” (2014), adaptacja opowiadania autorstwa reżysera Evana Yanga (Yi Wen).

Najważniejsze dzieła Shu Kei (Shu Kei)

Cała filmografia Shu Kei (Shu Kei)