Helen Reddy (Helen Reddy)

Helen Reddy (Helen Reddy) - znana z pracy przy takich projektach: «Pete's Dragon» (1977), «Pete's Dragon» (1977), «Airport 1975» (1974), «Port lotniczy 1975» (1974), «The Perfect Host» (2010),

Helen Maxine Reddy (25 października 1941 – 29 września 2020) była australijsko-amerykańską piosenkarką, autorką tekstów, pisarką, aktorką i aktywistką. Urodzona w Melbourne w stanie Wiktoria w rodzinie związanej z show-biznesem, Reddy rozpoczęła karierę artystyczną w wieku czterech lat. Śpiewała w radiu i telewizji, a w 1966 roku wygrała konkurs talentów w programie telewizyjnym „Bandstand”; nagrodą był bilet do Nowego Jorku oraz przesłuchanie w wytwórni płytowej, które zakończyło się niepowodzeniem. Swoją międzynarodową karierę wokalną rozwijała, przenosząc się do Chicago, a następnie do Los Angeles, gdzie w 1968 i 1970 roku wydała swoje debiutanckie single odpowiednio „One Way Ticket” i „I Believe in Music”. B-side tego drugiego singla, utwór „I Don't Know How to Love Him”, dotarł do ósmego miejsca na liście przebojów pop kanadyjskiego magazynu RPM. Rok później podpisała kontrakt z Capitol Records.

W latach 70. Reddy odniosła międzynarodowy sukces, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie 15 jej singli znalazło się w pierwszej czterdziestce listy Billboard Hot 100. Sześć z nich trafiło do pierwszej dziesiątki, a trzy zajęły pierwsze miejsce, w tym jej największy hit „I Am Woman”. Na liście Billboard Adult Contemporary umieściła 25 utworów; 15 z nich znalazło się w pierwszej dziesiątce, a osiem dotarło do pierwszego miejsca, w tym sześć z rzędu. W 1974 roku, podczas pierwszej edycji American Music Awards, otrzymała nagrodę dla ulubionej artystki pop/rock. W telewizji była pierwszą Australijką, która prowadziła godzinny cotygodniowy program rozrywkowy w amerykańskiej sieci telewizyjnej w pasmach największej oglądalności, a jej programy specjalne były emitowane w ponad 40 krajach.

Między latami 80. a 90., gdy singiel „I Can't Say Goodbye to You” stał się jej ostatnim utworem na listach przebojów w USA, Reddy występowała w musicalach i nagrywała albumy, takie jak „Center Stage”, zanim w 2002 roku wycofała się z występów na żywo. Powróciła na studia w Australii, uzyskała dyplom i praktykowała jako kliniczna hipnoterapeutka oraz mówca motywacyjny. W 2011 roku, po wspólnym z przyrodnią siostrą, Toni Lamond, wykonaniu utworu „Breezin' Along with the Breeze” z okazji urodzin Lamond, Reddy postanowiła powrócić do występów na żywo.

Piosenka Reddy „I Am Woman” odegrała istotną rolę w kulturze popularnej, stając się hymnem drugiej fali feminizmu. Artystka zyskała miano „twarzy feminizmu” lub „ikony feministycznej”. W 2011 roku magazyn Billboard nazwał ją 28. najlepszą artystką adult contemporary wszech czasów (9. kobietą w tym zestawieniu). W 2013 roku „Chicago Tribune” okrzyknęła ją „Królową Popu lat 70.”.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Helen Reddy”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Helen Reddy (Helen Reddy)

Cała filmografia Helen Reddy (Helen Reddy)