(Ioan Brancu)

(Ioan Brancu) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Detonator» (2006), «Detonator» (2006), «Pu-239» (2006), «Połowiczny rozpad Timofieja Bierezina» (2006), «Nostradamus» (1994),

Rumuński lalkarz i mim. Ioan Brancu ukończył w 1994 roku Akademię Teatru i Filmu, Katedrę Teatru Lalek (Academia de Teatru și Film, Catedra de teatru de papuși), uczestniczył w kursach prowadzonych przez Ildikó Kovács i Liviu Matei, a następnie pracował jako lalkarz w Teatrze w Timișoarze, gdzie grał główne role. W 1990 roku został zatrudniony w Teatrze Lalek Țăndărică (Teatrului Țăndărică, obecnie Teatrul de animaţie Ţăndărică) w Bukareszcie, gdzie wystąpił w przedstawieniach: Harap Alb (Biały Harap, 1992), Adunarea păsărilor (Konferencja Ptaków, 1993), Sânziana și Pepelea (Sânziana i Pepelea, 1995), Micul Prinț (Mały Książę, 1995), Bastien și Bastienne (Bastien i Bastienne, 1998), Bărbierul din Sevilia (Cyrulik z Sewilli, 1998), Ali Baba și cei patruzeci de hoți (Ali Baba i czterdziestu rozbójników, 2001). Wyreżyserował również kilka spektakli, w tym Visul (Sen, 1997), Croitorașul cel isteț (Sprytny Krawiec, 1999), Păcală, Uriașul cel bun și prietenos (Dobry Olbrzym, Przyjacielski Olbrzym) oraz Dănilă Prepeleac.

Ioan Brancu otrzymał nagrodę za najlepszą rolę aktorską w Constanțach w 1992 roku, a w 1998 roku w Botoșani został nagrodzony za występ solowy w przedstawieniu Povestea unui ceas cu cuc (Historia zegara z kukułką). W 2006 roku w Pradze zdobył nagrodę za najlepsze oryginalne wykonanie w roli Fausta, a w 2008 roku otrzymał Specjalną Nagrodę UNITER (Uniunea Teatrală din România) za lalkarstwo. Prowadzi zajęcia z lalkarstwa na Uniwersytecie Narodowym Sztuki Teatralnej i Filmowej (UNATC, Universitatea Națională de Artă Teatrală și Cinematografică) w Bukareszcie, gdzie od 2009 roku pełni funkcję Kierownika Katedry Teatru Lalek.

Najważniejsze dzieła (Ioan Brancu)

Cała filmografia (Ioan Brancu)