(Philippe Clévenot)

(Philippe Clévenot) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Camille Claudel» (1988), «Camille Claudel» (1988), «The Hairdresser's Husband» (1990), «Mąż fryzjerki» (1990), «Céline and Julie Go Boating» (1974),

Philippe Clévenot zalicza się do grona najwybitniejszych aktorów pokolenia, które w latach 60. i 70. XX wieku podjęło się przygody twórczości kolektywnej i dążyło do dotarcia do nowego, popularnego odbiorcy, podobnie jak Jean Vilar czy Ariane Mnouchkine. W latach 1962–1965 studiował w Centre dramatique de l'Est, wówczas pod kierownictwem Huberta Gignoux, Paula Lefèvre'a i Claude'a Petitpierre'a. Równolegle kontynuował naukę gry na organach, klawesynie i fortepianie. Po dwóch latach służby wojskowej (1965–1967), podczas których nauczył się języka niemieckiego, został członkiem Maison de la Culture w Bourges, kierowanej przez Gabriela Monneta. W 1971 roku uczestniczył w początkach Théâtre de l'Espérance z Jeanem Jourdheuil i Jean-Pierre'em Vincentem, a następnie w 1976 roku dołączył do szkoły TNS (l'école supérieure d’art dramatique de Strasbourg), którą również kierował Jean-Pierre Vincent. W latach 1985–1987 był pensjonariuszem Comédie-Française. Philippe Clévenot grał zarówno w repertuarze klasycznym, jak i w teatrze współczesnym. Można go było zobaczyć w „Mizantropie” Moliera lub „Makbecie” Szekspira (obie inscenizacje Jean-Pierre'a Vincenta); w „Księciu z Homburga” Kleista (w reżyserii Matthiasa Langhoffa), „Rozbitą dzbanie” tego samego Kleista (w reżyserii Bernarda Sobela); w „Szkołe żon” Moliera (w reżyserii Bernarda Sobela), „Siostrzeńcu Ramota” Diderota (w reżyserii Jean-Marie Simona), w „Artaud Mômo, czyli konferencji w Starym Gołębniku” i „Przeżytym życiu Artauda Mômo” Antonina Artauda, gdzie wcielał się w autora, w „Tamę przeciw Pacyfikowi” Marguerite Duras czy „W dżungli miast” Brechta (w reżyserii Stéphane Braunschweig), w „Życiu egoisty Fätzera” tego samego Brechta (pod kierownictwem Bernarda Sobela), w „Plotkach na Wall Street” Bernarda Chatelliera, na podstawie „Bartleby'ego” Melville'a (w reżyserii Bérangère Bonvoisin), a także w „Pionierach w Ingolsztadzie” Marieluise Fleisser. Jako reżyser zasłynął m.in. inscenizacją „Anna Christie” Eugene'a O'Neilla w Genewie w 2000 roku – spektaklem, który został wznowiony w Théâtre Gérard Philipe w Villeurbanne w 2001 roku. Napisał również „Tę, która kłamie”, na podstawie słynnej włoskiej mistyczki Angeli z Foligno. Swą pierwszą rolę filmową otrzymał od René Allio w 1970 roku w „Kamizadach”. Następnie współpracował z wieloma reżyserami filmowymi, takimi jak Bertrand Blier, Patrice Leconte czy Jean-Jacques Beineix. Jednym z jego ostatnich filmów jest „Zaginieni” (1998) – debiutancki film historyczny i polityczny młodego reżysera Gillesa Bourdosa. Philippe Clévenot, dzieląc swój czas między Paryż a Normandię ze swoją partnerką, aktorką Bérangère Bonvoisin, zmarł 18 października 2001 roku w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat w wyniku długiej choroby. Spoczywa na cmentarzu w Villerville.

Najważniejsze dzieła (Philippe Clévenot)

Cała filmografia (Philippe Clévenot)