(Louis Daquin)

(Louis Daquin) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Louis Daquin był francuskim reżyserem i scenarzystą, urodzonym 30 maja 1908 roku w Calais, a zmarłym 2 października 1980 roku w Paryżu, w rodzinie drobnych kupców. Absolwent prawa i szkoły HEC, po pracy w charakterze dziennikarza, redaktora reklam w fabrykach Renault oraz próbach pisania dramatów, Louis Daquin (pełne imię i nazwisko: Louis Léon Auguste Daquin) został w 1932 roku asystentem reżysera. Współpracował m.in. z Fedorem Ozepem, Pierre'em Chenalem, Julienem Duvivierem, Abelem Gancem, a zwłaszcza z Jeanem Grémillonem.

Swoją pierwszą produkcję zrealizował w 1938 roku, tworząc francuską wersję filmu „Le Joueur” Gerharda Lamprechta. Podczas okupacji nakręcił kilka filmów pełnometrażowych, będąc jednocześnie zaangażowanym w ruch oporu w ramach Francuskiej Partii Komunistycznej, w imieniu której po wyzwoleniu nakręcił film krótkometrażowy. W 1941 roku napisał również powieść detektywistyczną „The Enigma of Pelham” pod pseudonimem Lewis MacDakin. W trakcie swojej kariery pełnił wiele funkcji: w 1944 roku był sekretarzem generalnym Komitetu Wyzwolenia Kina, współzałożycielem Ogólnej Spółdzielni Kina Francuskiego, od 1945 do 1962 roku sekretarzem generalnym Związku Techników Produkcji Filmowej CGT, a w latach 1977–1978 prezesem Stowarzyszenia Reżyserów Filmowych (SRF). Generalna Konfederacja Pracy (CGT) zleciła mu wykonanie filmu dokumentalnego o wielkim strajku górników z 1948 roku, z komentarzem Rogera Vaillanda. Louis Daquin zaproponował również Michelowi Piccoli pierwszą główną rolę filmową w „Le Point Du Jour” – kronice poświęconej życiu górników na północy kraju. Mimo kilku zauważonych dzieł, od lat 50. XX wieku napotykał trudności w finansowaniu swoich projektów. Jego zaangażowanie polityczne sprawiło, że był stopniowo marginalizowany. Adaptacja „Bel-Ami” z drugiej połowy lat 50. została w związku z tym mocno pocięta przez cenzurę. W 1957 roku wyjechał do Rumunii, aby nakręcić „Les Chardons Du Baragan” na podstawie powieści Panaïta Istratiego, a także „East Berlin” oraz adaptację „La Rabouilleuse” Balzaca. W 1962 roku pełnił funkcję kierownika produkcji w filmie René Clémenta „Paris Brûle-T-Il?”. Swój ostatni film, „La Foire Aux Dunces”, nakręcił w 1963 roku. W 1970 roku rozpoczął nową ścieżkę zawodową jako dyrektor studiów w Institut des Hautes Études Cinématographiques, gdzie pozostał do przejścia na emeryturę w 1977 roku.

Louis Daquin był żonaty z aktorką Clarą Gansard, z którą miał dwoje dzieci, Jean-Michela i Marca Daquin. Był biologicznym ojcem działacza trockijskiego Michela Recanati. Zmarł 2 października 1980 roku w Paryżu. Kino miejskie w Blanc-Mesnil (Seine-Saint-Denis) nosi jego imię. Teatr miejski w La Ricamarie (Loire) nazywa się Salle Louis-Daquin. W Oissel (Seine-Maritime) znajduje się ulica imienia Louisa Daquina.

Najważniejsze dzieła (Louis Daquin)

Cała filmografia (Louis Daquin)