Szarles Trene (Charles Trenet)

Louis Charles Augustin Georges Trenet (18 maja 1913 – 19 lutego 2001) był wybitnym francuskim piosenkarzem i autorem tekstów, który skomponował zarówno muzykę, jak i teksty do blisko 1000 piosenek w trakcie ponad 60-letniej kariery. Do jego utworów należą „Boum!” (1938), „La Mer” (1946) i „Nationale 7” (1955). Trenet znany jest również ze współpracy z muzykami Michelem Emerem i Léo Chauliaciem, z którymi nagrał „Y'a d'la joie” (1938) – pierwszy z nich, oraz „La Romance de Paris” (1941) i „Douce France” (1947) – z drugim. W 2000 roku otrzymał honorową nagrodę Molière.

Trenet urodził się na Avenue Charles Trenet w Narbonne, w regionie Occitanie we Francji, jako syn Françoise Louise Constance (Caussat) i Luciena Etienne Paula Treneta. Gdy miał siedem lat, jego rodzice się rozwiedli i został wysłany do internatu w Béziers, ale wrócił do domu po kilku miesiącach, cierpiąc na tyfus. Podczas rekonwalescencji w domu rozwinął swoje talenty artystyczne, takie jak gra na instrumentach, malarstwo i rzeźbiarstwo. Jego matka ponownie wyszła za mąż i mieszkał z nią i swoim ojczymem, pisarzem Benno Vigny.

W 1922 roku Trenet przeniósł się do Perpignan, tym razem jako uczeń dzienny. André Fons-Godail, nazywany „Katalońskim Renoirem” i przyjaciel rodziny, zabierał go na wycieczki plenerowe. Mówi się, że jego poezja posiada dar malarza do dostrzegania szczegółów i kolorów.[3] Wiele jego piosenek odnosi się do otoczenia, takiego jak miejsca w pobliżu Narbonne, Pireneje i wybrzeże Morza Śródziemnego.

W 1927 roku zdał maturę z wyróżnieniem. Po ukończeniu szkoły wyjechał do Berlina, gdzie studiował sztukę, a później krótko studiował również w szkołach artystycznych we Francji. Kiedy Trenet po raz pierwszy przybył do Paryża w latach 30. XX wieku, pracował w studiu filmowym jako rekwizytor i asystent, a później dołączył do artystów w dzielnicy Montparnasse. Jego podziw dla surrealistycznego poety i katolickiego mistyka Maxa Jacoba (1876–1944) oraz jego miłość do jazzu były dwoma czynnikami, które wpłynęły na piosenki Treneta.

W latach 1933–1936 pracował ze szwajcarskim pianistą Johnnym Hessem jako duet znany jako Charles i Johnny. Występowali w różnych paryskich lokalach, takich jak Le Fiacre, La Villa d'Este, Européen i Alhambra. Nagrali 18 płyt dla Pathé, z których najpopularniejszą była „Quand les beaux jours seront là/Sur le Yang-Tsé-Kiang”. Na płytach Charles i Johnny Hess gra na pianinie, a obaj często śpiewają w dwugłosowych harmoniach z szybko zmieniającymi się solowymi partiami. Około 1935 roku duet regularnie występował w radiu w audycji zatytułowanej Quart d'heure des enfants terribles.

Duet istniał do 1936 roku, kiedy Trenet został powołany do służby wojskowej. Po odbyciu służby otrzymał przydomek, który zatrzymał do końca życia: „Le Fou chantant” (Śpiewający Wariat). Rozpoczął swoją solową karierę w 1937 roku, nagrywając dla Columbia, a jego pierwszą płytą były „Je chante/Fleur bleue”. Radosne „Je chante” dało początek pojęciu o Trenetcie jako „śpiewającym wędrowcu”, motywie, który pojawił się w wielu jego wczesnych piosenkach i filmach. Zyskał sławę bardzo szybko; jak powiedział Jean Cocteau, kiedy Trenet śpiewał, „był tak młody, tak świeży, że bar oddał się rustykalnemu wystrojowi, projektory stały się sztywnymi gałęziami drzewa wiśniowego, mikrofon nagietkiem, a fortepian krową”. ...

Źródło: Artykuł „Charles Trenet” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA.