(Alison Moyet)

(Alison Moyet) - znana z pracy przy takich projektach: «Live Aid» (1985), «Live Aid» (1985),

Alison Moyet (urodzona jako Geneviève Alison Jane Moyet 18 czerwca 1961 w Billericay, Essex, Anglia) to angielska piosenkarka i autorka tekstów, znana ze swojego bluesowego głosu.

Moyet urodziła się jako córka ojca Francuza i matki Angielki. Dorastała w Basildon, gdzie chodziła do szkoły. Po ukończeniu szkoły w wieku 16 lat pracowała jako sprzedawczyni i stroicielka pianin. Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. była związana z szeregiem zespołów punkrockowych, pub rockowych i bluesowych w rejonie South East Essex, w tym The Vandals i Screamin' Ab Dabs, The Vicars, The Vandals (UK 1978) oraz The Little Roosters.

Jej kariera w mainstreamowym popie rozpoczęła się w 1982 roku, kiedy to utworzyła elektro-popowy duet Yazoo z byłym członkiem Depeche Mode, Vince'em Clarke'em. Duet miał kilka hitów, w tym „Situation”, „Only You”, „Don't Go” i nagrał dwa albumy: „Upstairs At Eric's” oraz „You And Me Both”. Grupa była znana z połączenia charakterystycznych elektronicznych dźwięków Clarke'a z ciepłym, dusznym głosem Moyet.

W 1983 roku Moyet i Clarke postanowili rozwiązać Yazoo. Clarke założył Erasure, a Moyet podpisała kontrakt z CBS (częściowo dlatego, że była to wytwórnia Janis Joplin) i rozpoczęła solową karierę.

W 1984 roku wydała swój debiutancki album „Alf” (nazwany na cześć jej pseudonimu z czasów punka). Na albumie znaleźli się producenci i autorzy tekstów Swain i Jolley, a także piosenka „Invisible” autorstwa legendy Motown, Lamont Doziera. Płyta odniosła sukces w Wielkiej Brytanii, osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów albumów. Alf wydał 3 hitowe single: „Love Resurrection”, „Invisible” i „All Cried Out”. W USA „Invisible” był hitem Top 40 (czego Yazoo nigdy nie osiągnęło).

W 1986 roku Moyet miała kolejny duży hit w Wielkiej Brytanii z singlem „Is This Love?”, a w 1987 roku wydała album Raindancing. Raindancing wydał kolejne hitowe single, w tym cover piosenki Floy Joy „Weak In The Presence of Beauty” i „Ordinary Girl”. W 1987 roku odniosła kolejny sukces z coverem „Love Letters”; teledysk do piosenki z udziałem komediowego duetu French & Saunders.

Po okresie osobnej i zawodowej refleksji, w 1991 roku ukazał się album Hoodoo. Hoodoo, który odszedł od błyszczącego popu Raindancing i był o wiele bardziej surowym i osobistym albumem. W porównaniu z wcześniejszymi wydawnictwami, Hoodoo otrzymał niewielkie wsparcie wytwórni i minimalną promocję. Album sprzedawał się przyzwoicie w Wielkiej Brytanii i był nominowany do nagrody Grammy za singiel „It Won't Be Long”. Jednak wydanie Hoodoo oznaczało początek długiej walki Moyet o pełną kontrolę nad swoim kierunkiem artystycznym. Podobnie jak wielu innych artystów o podobnym talencie (w tym Aimee Mann i zmarła Kirsty MacColl), Moyet niechętnie nagrywała albumy popowe przyjazne radiu tylko po to, aby tworzyć hity list przebojów.

Do czerwca 2023 roku jej sprzedaż albumów na całym świecie osiągnęła certyfikowany poziom 23 milionów, a sprzedaż singli przekroczyła dwa miliony. Wszystkie dziesięć albumów studyjnych i trzy albumy kompilacyjne Moyet znalazły się w pierwszej trzydziestce UK Albums Chart, z których dwa osiągnęły pierwsze miejsce, a także miała kilka hitów Top 10 na brytyjskiej liście singli.

Najważniejsze dzieła (Alison Moyet)

Cała filmografia (Alison Moyet)