(Salif Keita)

(Salif Keita) - , Kompozytor muzyki oryginalnej znany z pracy przy tego typu projektach: «September 11» (2002), «11’09”01 – September 11» (2002), «Genesis» (1999), «La genèse» (1999),

Salif Keïta, urodzony 25 sierpnia 1949 roku w Djoliba (Mali), jest malijskim piosenkarzem i muzykiem. Jest ojcem francuskiej lekkoatletki Nantenin Keïta, specjalistki na dystansie 400 metrów i dwukrotnej mistrzyni Paralimpiad.

Salif Keïta jest potomkiem założyciela Imperium Mali, Sundiaty Keïty. Cierpiąc na albinizm, marzył o zostaniu nauczycielem, jednak został odrzucony ze względu na słaby wzrok. Zdecydował się wówczas zostać piosenkarzem, mimo że tradycyjnie muzyka była zarezerwowana dla kasty griotów, a rodzina Keïta należała do rodu książęcego. Został odtrącony przez rodzinę i w 1968 roku wyjechał do Bamako. Dołączył do grupy saksofonisty Tidianiego Koné – „Rail Band De Bamako”. Następnie w 1973 roku wstąpił do grupy „Les Ambassadeurs”, a później przeniósł się do Abidżanu w Wybrzeżu Kości Słoniowej. W 1978 roku nagrał tam swój pierwszy album „Mandjou”. W 1980 roku nagrał w Stanach Zjednoczonych dwie płyty: „Primpin” i „Tounkan”. W 1984 roku opuścił Abidżan i wraz z rodziną powrócił do Bamako. W tym samym roku wziął udział w festiwalu muzyki etnicznej w Angoulême. Odniósł sukces wśród francuskiej publiczności i osiedlił się we Francji, w Montreuil. W roku następnym uczestniczył w nagraniu zbiorczego albumu „Tam tam pour l'Afrique” na rzecz Etiopii. W 1986 roku nagrał album „Soro”, który wyniósł Salifa Keïtę na scenę międzynarodową.

Salif Keïta wziął udział w koncercie „Liberate Mandela” podczas Fête de l'Humanité w 1985 roku. Wystąpił również na festiwalu Francofolies w La Rochelle w 1987 roku oraz w koncercie zorganizowanym w Londynie z okazji 70. urodzin Nelsona Mandeli. W 1989 roku wydał w Francji swój drugi album, „Ko-Yan”. Trzecia płyta, „Amen”, ukazała się w czerwcu 1991 roku. Album „Folon” z 1995 roku został dedykowany dzieciom z albinizmem, dla których założył stowarzyszenie. W 1996 roku otworzył w Bamako studio nagraniowe, aby pomagać młodym malijskim muzykom. W 1997 roku wydał album „Sosie”, składający się z utworów francuskich artystów (Maxime Le Forestier, Michel Berger, Jacques Higelin i Serge Gainsbourg) wykonywanych przy akompaniamencie kory lub balafonu. W czerwcu 1999 roku wydał nowy album zatytułowany „Papa”, w którym wspomina swojego ojca, zmarłego dwa lata wcześniej. W 2001 roku otworzył klub połączony ze studiem nagraniowym o nazwie Moffou – tak nazywa się flet używany przez dzieci pasterskie. W marcu 2002 roku ukazał się album o tym samym tytule.

12 grudnia 2004 roku w Johannesburgu w RPA został uhonorowany nagrodą Kora Awards za całokształt twórczości.

Salif Keïta był kandydatem w malijskich wyborach parlamentarnych w 2007 roku. Podczas ceremonii Victoires de la musique w marcu 2010 roku zwyciężył w kategorii „Album muzyki świata roku”. 19 lipca 2010 roku Salif Keïta został mianowany Ambasadorem Pokoju przez Jeana Pinga, przewodniczącego Komisji Unii Afrykańskiej. W 2014 roku wziął udział w światowym festiwalu muzycznym Esperanzah jako gość honorowy.

15 listopada 2019 roku Salif Keïta zaatakował prezydenta Mali, Ibrahima Boubacara Keïtę, twierdząc, że dżihadyści w Mali są zbrojeni i finansowani przez Francję. 5 grudnia 2020 roku został członkiem Narodowej Rady Przejściowej Mali. W sierpniu 2023 roku został mianowany doradcą szefa junty przez pułkownika Assimiego Goïtę.

Najważniejsze dzieła (Salif Keita)

Cała filmografia (Salif Keita)