Nino Ferrer (Nino Ferrer)

Nino Agostino Arturo Maria Ferrari (15 sierpnia 1934 – 13 sierpnia 1998), znany jako Nino Ferrer, był urodzonym we Włoszech francuskim piosenkarzem, kompozytorem i autorem.

Nino Ferrer urodził się 15 sierpnia 1934 roku w Genui we Włoszech, ale pierwsze lata życia spędził w Nowej Kaledonii (zamorskim terytorium Francji w południowo-zachodnim Oceanie Spokojnym), gdzie pracował jego ojciec, inżynier. Edukacja w szkołach jezuickich, najpierw w Genui, a później w Saint-Jean de Passy w Paryżu, pozostawiła w nim dożywotnią niechęć do Kościoła. Od 1947 roku młody Nino studiował etnologię i archeologię na Uniwersytecie Sorbona w Paryżu, rozwijając jednocześnie swoje zainteresowania muzyką i malarstwem.

Po ukończeniu studiów Ferrer zaczął podróżować po świecie, pracując na statku transportowym. Po powrocie do Francji całkowicie oddał się muzyce. Pasja do jazzu i bluesa sprawiła, że stał się wielkim wielbicielem twórczości Jamesa Browna, Otisa Reddinga i Raya Charlesa. Zaczął grać na kontrabasie w New Orleans Jazz Orchestra Billa Colemana. Po raz pierwszy pojawił się na nagraniu w 1959 roku, grając bas w dwóch singlach 45-tysięcznikach zespołu Dixie Cats. Sugestia, by spróbować sił w śpiewie solowym, przyszła od piosenkarki rhythm 'n' blues Nancy Holloway, której również akompaniował.

W 1963 roku Ferrer nagrał swoją pierwszą płytę – singiel „Pour oublier qu'on s'est aimé” („Aby zapomnieć, że się kochaliśmy”). Na stronie B tego singla znalazła się piosenka „C'est irréparable”, która została przetłumaczona dla włoskiej supergwiazdy Miny jako „Un anno d'amore” i w 1965 roku stała się wielkim hitem. Później, w 1991 roku, hiszpańska piosenkarka Luz Casal odniosła sukces utworem „Un año de amor”, przetłumaczonym z włoskiego przez reżysera Pedro Almodóvara do jego filmu „Wysokie obcasy” (Tacones Lejanos).

Pierwszy solowy sukces przyszedł w 1965 roku wraz z piosenką „Mirza”. Nastąpiły kolejne hity, takie jak „Cornichons” i „Oh! hé! hein! bon!”, które ugruntowały pozycję Ferrera jako pewnego rodzaju piosenkarza komediowego. Stereotypizacja i ostatecznie ogromny sukces sprawiły, że poczuł się „uwięziony”, nie mogąc uciec przed nieustannymi żądaniami licznej publiczności, by śpiewał hity, których sam nienawidził. Zaczął prowadzić życie pełne „wina, kobiet i śpiewu”, występując w prowokacyjny sposób w teatrach, telewizji i podczas tras koncertowych.

Włoski sukces odniósł w 1967 roku utworem „La pelle nera” (francuska wersja to „Je voudrais être un noir” [„Chciałbym być czarnoskóry”]). Ta soulowa piosenka z quasi-rewolucyjnym tekstem, w którym Ferrer błaga swoich czarnoskórych idoli o podarowanie mu ich skóry dla dobra tworzenia muzyki, zyskała w Italii trwały status ikony.

Po „La pelle nera” nastąpiła seria innych, półżartobliwych włoskich piosenek, w tym dwa występy na Festiwalu w Sanremo (w 1968 i 1970 roku). W 1970 roku powrócił do Francji i tam wznowił karierę muzyczną. Ferrer zbuntował się przeciwko „krzykliwej frywolności” francuskiego show-biznesu, wypełnionego – w jego mniemaniu – „cynicznymi technokratami i chciwymi eksploatatorami talentów” (już w 1967 roku, opuszczając Francję na rzecz Włoch, rozważał całkowite porzucenie show-biznesu). W swoich mniej znanych piosenkach, które publiczność w dużej mierze ignorowała, wyśmiewał absurdy życia. Zgadzał się z Serge'em Gainsbourgiem i Claude'em Nougaro, że piosenki są „sztuką niższą” i „zaledwie tłem dźwiękowym”. ...