(Asha Puthli)

(Asha Puthli) - znana z pracy przy takich projektach: «Gorillaz Present: The Mountain, The Moon Cave and The Sad God» (2026), «Gorillaz Present: The Mountain, The Moon Cave and The Sad God» (2026),

Asha Puthli jest piosenkarką, autorką tekstów, producentką i aktorką, urodzoną 4 lutego 1945 roku i wychowaną w Bombaju w Indiach. Nagrywała solowe albumy dla wytwórni EMI, CBS/Sony oraz RCA. Jej nagrania obejmują bluesa, pop, rocka, soul, funk, disco i techno, a ich producentami byli Del Newman i Teo Macero.

Puthli urodziła się w rodzinie hinduistycznej. Jest siostrzenicą Kamaladevi Chattopadhyay. Jej ojciec był biznesmenem, a matka zajmowała się domem. Podobnie jak wiele dzieci z hinduistycznej wyższej klasy średniej w tamtym czasie, uczęszczała do anglojęzycznych szkół katolickich.

Puthli już w młodym wieku rozpoczęła naukę klasycznej muzyki indyjskiej oraz opery. Słuchała w radiu jazzu i muzyki pop, co rozbudziło w niej zainteresowanie fuzją. W wieku trzynastu lat wygrała konkurs, w którym zaśpiewała „Malagueña”. Zwycięstwo to zachęciło ją do improwizacji z zespołem jazzowym podczas lokalnych potańcówek. Ved Mehta opisał jej śpiew w książce „Portrait of India”. Studiowała na uniwersytecie w Bombaju.

Po zdobyciu dyplomu Puthli pracowała jako stewardessa w liniach British Airways. W ramach szkolenia spędziła dwa miesiące w Londynie, gdzie, jak później wspominała, „mogła usłyszeć prawdziwy jazz”. Podczas wakacji w Ameryce starała się o stypendium taneczne u Marthy Graham, które otrzymała. Zrezygnowała z pracy w British Airways i przeprowadziła się do Nowego Jorku. John H. Hammond z Columbia przeczytał opis jej osoby autorstwa Veda Mehty w książce „Jazz in Bombay”. Po przesłuchaniu surowego demo podpisał z nią kontrakt z CBS Records. Śpiewała jako wokalistka prowadząca w coverze utworu „Ain't That Peculiar” wykonanym przez Peter Ivers Blues Band, który otrzymał pozytywne recenzje w „Cashbox”, „Rolling Stone” i „Billboard”. Singiel wydany w 1971 roku trafił na listy przebojów Billboardu. Jednak album zespołu z udziałem Puthli, „Take It Out On Me”, został wydany dopiero w 2009 roku.

Hammond wysłał ją na przesłuchanie do awangardowego saksofonisty jazzowego Ornette'a Colemana, który szukał wokalistki do swojego albumu „Science Fiction” (1971). Na płycie Puthli zaśpiewała w dwóch utworach: „What Reason Could I Give” oraz „All My Life”. Za pracę nad „Science Fiction” otrzymała wspólnie z innymi nagrodę w plebiscycie krytyków magazynu „Downbeat” dla najlepszej żeńskiej wokalistki jazzowej.

Popularność Puthli wzrosła nie w USA, lecz w Europie, gdzie podpisała kontrakt z CBS. Jej solowe albumy odzwierciedlały zainteresowanie popem, rockiem, soulem, funkiem i disco. Zaczęła skłaniać się ku glamrockowemu światu Eltona Johna i T. Rex. Jej debiutancki album zatytułowany własnym imieniem i nazwiskiem został wyprodukowany przez Dela Newmana i zawierał covery utworów J.J. Cale'a oraz Billa Withersa. Do przygotowania okładki zatrudniła Pierre'a LaRoche'a (wizagera Davida Bowiego i Freddiego Mercury'ego) oraz fotografa Micka Rocka. Na albumie znalazła się wersja disco utworu „I Am a Song” Neila Sedaki. ...

Najważniejsze dzieła (Asha Puthli)

Cała filmografia (Asha Puthli)