Mohammed Lakhdar-Hamina (Mohammed Lakhdar-Hamina)

Mohammed Lakhdar-Hamina (Mohammed Lakhdar-Hamina) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Arab Camera» (1987), «Caméra arabe» (1987), «An Officer and a Spy» (2019), «Oficer i szpieg» (2019), «One Hero, The People» (2026),

Mohammed Lakhdar-Hamina (urodzony w M'sila w 1934 roku) to algierski reżyser i scenarzysta. Jest najbardziej znany z filmu „Kronika lat ognia” z 1975 roku. Jest jedną z najwybitniejszych postaci współczesnego kina arabskiego.

Urodzony w 1934 roku w M'Sila w Algierii, Lakhdar rozpoczął studia w swoim rodzimym kraju. Po raz pierwszy zainteresował się światem kina w Lycée Carnot w Cannes we Francji. Po rozpoczęciu studiów rolniczych i prawniczych na francuskich uniwersytetach, w 1958 roku zdezerterował z armii francuskiej i dołączył do antyfrancuskiego algierskiego ruchu oporu w Tunezji, gdzie pracował dla tymczasowego rządu algierskiego na uchodźstwie. Jego kariera filmowa rozpoczęła się w czasie, gdy dołączył do algierskich partyzantów (Maquis).

W 1959 roku Front Wyzwolenia Narodowego Algierii (FLN) wysłał go do Pragi, gdzie studiował kinematografię w szkole filmowej – Filmowej i Telewizyjnej Szkole Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze, czeskiej akademii kina i telewizji. Przerwał jednak studia, aby podjąć pracę w studiach Barrandov. W 1960 roku dołączył do Service Cinema, utworzonego przez algierski rząd na uchodźstwie. W 1959 roku algierskie ministerstwo informacji na uchodźstwie zleciło Lakhdar-Haminie, wspólnie z Djamelem Chanderlim i Pierre’em Chauletem, stworzenie filmu o trudnej sytuacji Algierii pod panowaniem kolonialnym Francji. Film dokumentalny zatytułowany „Djazzaïrouna” (Nasza Algieria) miał na celu przedstawienie celów dążeń algierskiego narodowego ruchu partyzanckiego.

W 1961 roku Lakhdar-Hamina współpracował z Chanderlim przy filmie „Yasmina”, który opowiada historię dziewczyny-uchodźczyni zmuszonej do ucieczki z wioski po jej zniszczeniu. Lakhdar-Hamina ponownie współpracował z Chanderlim przy filmach „Głos ludu” (1962) oraz „Karabiny wolności” (1961). Po uzyskaniu przez Algierię niepodległości w 1962 roku powrócił do ojczyzny, gdzie wraz z kolegami z tunezyjskiego wygnania założył Office des actualités algériennes, którym był dyrektorem od 1963 roku aż do jego rozwiązania w 1974 roku.

Od 1981 do 1984 roku pełnił funkcję dyrektora Office National pour le Commerce et l'Industrie Cinématographique, najważniejszej instytucji wspierającej rozwój przemysłu filmowego. Jeden z jego późniejszych filmów, „Ostatni obraz”, znalazł się w oficjalnej selekcji Festiwalu Filmowego w Cannes w 1986 roku i został nominowany do Złotej Palmy.

Syn Lakhdar-Haminy, Malik Lakhdar-Hamina, zyskał rozgłos po premierze swojego pierwszego pełnometrażowego filmu „Jesień: Październik w Algierze” (1992). Film ten analizuje zamieszki z października 1988 roku poprzez mikrokosmos algierskiej rodziny, podzielonej między zwesternizowany a zislamizowany pogląd na współczesną Algierię. Jego drugi syn, Tariq Lakhdar-Hamina, jest producentem filmowym.

Od samego początku kino algierskie było splecione z debatami ideologicznymi i egzystencjalnymi, które towarzyszyły algierskiej wojnie o niepodległość oraz etapowi budowania państwa pokolonialnego.

W tym kontekście kariera kinematograficzna Lakhdar-Haminy w znacznym stopniu przyczyniła się do rozwoju nowego języka filmowego, charakterystycznego dla współczesnego kina Maghrebu w ogóle, a algierskiego w szczególności, wyraźnie odmiennego od doświadczeń filmowych innych krajów arabskich, a zwłaszcza od egipskiego przemysłu kinowego. ...

Najważniejsze dzieła Mohammed Lakhdar-Hamina (Mohammed Lakhdar-Hamina)

Cała filmografia Mohammed Lakhdar-Hamina (Mohammed Lakhdar-Hamina)