(Marie-José Nat)

(Marie-José Nat) - znana z pracy przy takich projektach: «The Seven Deadly Sins» (1962), «Les Sept Péchés capitaux» (1962), «Disobedience» (1981), «La disubbidienza» (1981),

Marie-José Benhalassa (22 kwietnia 1940 – 10 października 2019), znana jako Marie-José Nat, była francuską aktorką. Do jej najbardziej znanych ról w filmie należały kontynuacje „Anatomia związku: Moje dni z Jean-Markiem” i „Anatomia związku: Moje dni z Françoise” (1963) w reżyserii André Cayatte’a. W 1974 roku otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes za rolę w filmie „Skrzypce na balu”.

Benhalassa urodziła się w Bonifacio, w departamencie Corse-du-Sud, jako córka Kabyle Berbera, Abdelkadera Benhalassy, i Korsykanki, Vincentine (Biancarelli).

W 1960 roku wyszła za mąż za aktora Rogera Dumasa i rozwiodła się z nim w 1962 roku. Następnie poślubiła francuskiego reżysera Michela Dracha, z którym miała trzech synów: Davida, Juliena i Auréliena. Rozwiedli się w 1981 roku. Przez kilka lat była w związku z aktorem Victorem Lanoux. 30 września 2005 roku poślubiła malarza, pisarza i autora tekstów piosenek Serge’a Rezvaniego, w swoim trzecim małżeństwie.

Zmarła w Paryżu na raka w wieku 79 lat.

Po ukończeniu szkoły średniej w liceum w Ajaccio, Benhalassa uczęszczała do kursów Simona w Paryżu.

Benhalassa rozpoczęła karierę jako modelka okładek i modelka haute couture. W 1955 roku wygrała konkurs magazynu Femmes d'aujourd'hui, co pozwoliło jej zostać partnerką Jeana-Claude’a Pascala w komiksie fotograficznym „L'amour est un songe” (Miłość jest snem).

Denys de La Patellière zaproponował jej pierwszą ważną rolę w 1959 roku w filmie „Rue des prairies” u boku Jeana Gabina, w którym zagrała jego córkę. Następnie wystąpiła w skeczu komediowym René Claira u boku Claude Richa i Yvesa Roberta, oraz otrzymała znaczącą rolę w „Prawdzie” Henri-Georges’a Clouzota, grając rywalkę Brigitte Bardot u boku Samiego Freya.

W 1965 roku poślubiła reżysera Michela Dracha; mieli troje dzieci i rozwiedli się w 1981 roku. Zagrała w kilku filmach swojego męża: „Amelie, czyli czas kochać” (1961), „Elise, czyli prawdziwe życie” (1970) i „Skrzypce na balu” (1974), inspirowane jego wspomnieniami z dzieciństwa podczas II wojny światowej. Była również znana z filmów „Pociąg życia” (1998), „Litan” (1982) i „Dacyjczycy” (1966) z Jeanem Sorelem, Jeanem-Louisem Trintignantem, Victorem Lanoux i Bernadette Lafont w rolach partnerskich.

W 2001 roku Nat była członkiem jury na 36. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach, a w 2010 roku na 24. Festiwalu Filmowym w Cabourg.

Była pierwszą osobą, która pojawiła się na okładce „Télé 7 Jours” pod obecną nazwą, 26 marca 1960 roku.

Nat otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1974 roku za rolę w „Skrzypcach na balu”, a film był nominowany do Złotej Palmy.

Została mianowana kawalerem Legii Honorowej 31 grudnia 2004 roku, kawalerem Orderu Narodowego Zasługi 18 listopada 2002 roku i awansowana do stopnia oficera 14 listopada 2011 roku, komandorem Orderu Sztuki i Literatury jako członek rady orderu, której była członkinią od 1 marca 2001 roku do kwietnia 2012 roku.

Źródło: Artykuł „Marie-José Nat” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Marie-José Nat)

Cała filmografia (Marie-José Nat)