Line Renaud (Line Renaud)

Line Renaud (ur. 2 lipca 1928 r.) to popularna francuska piosenkarka, aktorka i działaczka na rzecz walki z AIDS.

Line Renaud urodziła się jako Jacqueline Ente w Pont-de-Nieppe 2 lipca 1928 roku. Jej matka, Simone, była stenotypistką, a ojciec w tygodniu pracował jako kierowca ciężarówki, natomiast w weekendy grał na trąbce w lokalnej orkiestrze dętej. Line ujawniła swój talent już w szkole podstawowej, kiedy w wieku siedmiu lat wygrała konkurs amatorski.

Podczas II wojny światowej ojciec Jacqueline został zmobilizowany i spędził pięć lat z dala od rodziny. W tym czasie Jacqueline wychowywały matka, babcia i prababcia. Babcia prowadziła kawiarnię w Armentières, gdzie dziewczynka śpiewała dla przechodzących żołnierzy.

Przystąpiła do przesłuchania w Konserwatorium w Lille, wykonując utwory Loulou Gasté: „Sainte-Madeleine” i „Mon âme au diable”. Louis Gasté był wówczas znanym francuskim kompozytorem. Po zakończeniu przesłuchania podszedł do niej dyrektor Radio Lille, który szukał piosenkarki. Przyjęła pseudonim Jacqueline Ray i dołączyła do stacji, śpiewając repertuar oparty na utworach Loulou Gasté. W 1945 roku przeprowadziła się do Paryża i dostała pierwszy występ w Folies Belleville, gdzie zapoznała się z Gasté. Miała 16 lat, a on 37. Stał się jej mentorem, zmieniając jej wizerunek oraz imię i nazwisko.

Line Renaud zadebiutowała w radiu ogólnokrajowym w Radio Luxembourg, śpiewając w niedzielnym programie porannym. Po podpisaniu kontraktu z Pathe Marconi nagrała utwór „Ma Cabane au Canada” autorstwa Loulou Gasté, który zdobył nagrodę le Grand Prix du Disque. Występowała również z Yvesem Montandem w Théâtre de l'Etoile. Intensywnie koncertowała w Europie i Afryce, po czym wróciła do Paryża, by wystąpić w ABC, oraz nagrała liczne adaptacje amerykańskich piosenek, takich jak „Ma petite folie”, „Étoile des neiges” i „Le Chien dans la vitrine”.

W 1954 roku, podczas występów w Moulin Rouge, poznała Boba Hope’a i w konsekwencji wystąpiła w pięciu odcinkach programu The Bob Hope Show w USA. Podczas tej podróży śpiewała również w Waldorf Astoria (Nowy Jork) oraz Cocoanut Grove (Los Angeles), pojawiła się w programach Johnny’ego Carsona, Dinah Shore i Eda Sullivana, a z Deanem Martinem nagrała utwory „Relax-Ay-Voo” i „Two Sleepy People”.

W 1959 roku rozpoczęła czteroletni cykl występów w „Plaisir de Paris” dla Henriego Varny, a następnie od 1963 do 1965 roku występowała w show w Las Vegas w hotelu Dunes. W 1966 roku wróciła do Paryża i do Casino de Paris, występując w nowym show „Desir de Paris”. W 1968 roku ponownie udała się do Las Vegas na szereg występów. We Francji, w 1973 roku, stworzyła amerykańskie show, z którym przez dwa lata koncertowała w całym kraju. Później pomogła zagrożonemu zamknięciem Casino de Paris, wystawiając spektakl pt. „Paris – Line” wspólnie z Loulou Gasté, który był grany przez cztery lata.

W latach 80. wystąpiła w programie telewizyjnym „Telle est Line” dla stacji Antenne 2 i nagrywała piosenki po angielsku i francusku. W Casino de Paris przygotowała jednorazowy spektakl, który był retrospekcją jej czterdziestoletniej kariery. Ponadto w 1981 roku pełniła funkcję nieoficjalnej przewodniczki w programie Merva Griffina, gdy ten nagrywał „The Merv Griffin Show” w Paryżu, a w 1982 roku była gościem w świątecznym programie specjalnym Perry’ego Como w Paryżu. W 1989 roku koncertowała w Japonii w ramach festiwalu upamiętniającego dwusetlecie Rewolucji Francuskiej. ...