Gwen Verdon (Gwen Verdon)

Gwyneth Evelyn „Gwen” Verdon była amerykańską aktorką i tancerką. Zdobyła cztery nagrody Tony za występy w komediach muzycznych, a także pracowała jako niezatytułowana asystentka choreografa i trenerka tańca specjalistycznego w teatrze i filmie. Dzięki ognistej czerwieni włosów i charakterystycznemu drżeniu głosu, Verdon była cenioną przez krytyków artystką Broadwayu w latach 50., 60. i 70. XX wieku. Tworząc wiele kreacji w musicalach, została również silnie utożsamiona ze swoim drugim mężem, reżyserem i choreografem Bobem Fosse – zapamiętano ją jako tancerkę, współpracowniczkę i muzę, dla której stworzył on znaczną część swoich prac, a po jego śmierci jako strażniczkę jego dziedzictwa.

Już w wieku sześciu lat tańczyła na scenie. Następnie studiowała wiele form tańca, od stepowania, jazzu, tańca towarzyskiego i flamenco, aż po taniec balijski. W 1942 roku, po tym jak w wieku 17 lat zaszła w ciążę, rodzice Verdon poprosili ją o wyjście za mąż za przyjaciela rodziny i reportera tabloidów, Jamesa Henaghana; porzuciła wówczas karierę tancerki, aby wychować dziecko. Po rozwodzie powierzyła syna, Jimmy'ego, opiece rodziców. Na początku swojej drogi Verdon znalazła pracę jako asystentka choreografa Jacka Cole'a. Podczas pięciu lat współpracy z Cole'em grała małe role w musicalach filmowych jako „tancerka specjalistyczna”. Uczyła również tańca gwiazdy takie jak Jane Russell, Fernando Lamas i Lana Turner. Verdon zaczynała na Broadwayu jako „gypsy”, przechodząc z jednego chóru tanecznego do drugiego. Przełomowa rola przyszła wreszcie wraz z drugą żeńską rolą prowadzącą w musicalu Cole’a Portera „Can-Can”. Największym sukcesem Verdon był spektakl George'a Abbotta „Damn Yankees” (Przeklęte Yankees). Verdon zdobyła kolejną nagrodę Tony i wyjechała do Hollywood, aby powtórzyć swoją rolę w filmowej wersji „Damn Yankees” z 1958 roku. Kolejnego Tony'ego otrzymała za występ w musicalu „New Girl in Town”, a czwartą nagrodę za „Redhead”. Verdon i Fosse kontynuowali współpracę przy projektach takich jak musicale „Chicago” i „Dancin'” oraz film „All That Jazz”. Po stworzeniu roli Roxie naprzeciw Velmy Kelly w wykonaniu Chity Rivery w „Chicago”, Verdon skupiła się na aktorstwie filmowym, grając role charakterystyczne w takich filmach jak „Cotton Club”, „Cocoon” i jego kontynuacja. Nadal uczyła tańca i teatru muzycznego oraz występowała. Otrzymała trzy nominacje do nagrody Emmy za występy w serialach „Magnum”, „Dream On” i „Homicide: Life on the Street”. Verdon pojawiła się również w filmach „Alice” oraz „Marvin's Room”. W 1999 roku Verdon pełniła funkcję konsultantki artystycznej w musicalu na Broadwayu zatytułowanym „Fosse”, który miał zaprezentować przykłady klasycznej choreografii Fosse i zdobył nagrodę Tony dla najlepszego musicalu.

Verdon wystąpiła w filmach „Walking Across Egypt” oraz „Bruno”. W sumie zdobyła cztery nagrody Tony: dla najlepszej drugoplanowej aktorki za „Can-Can” oraz dla najlepszej aktorki w roli głównej za „Damn Yankees”, „New Girl in Town” i „Redhead”. Otrzymała również nagrodę Grammy za nagranie obsadowe z musicalu „Redhead”.

W 1981 roku Verdon została wprowadzona do American Theater Hall of Fame, a w 1998 roku odznaczono ją Narodowym Medalem Sztuki (National Medal of Arts).