Carles Sans (Carles Sans)

Urodziłem się latem 1955 roku w moim domu. Natychmiast po narodzinach dostałem klaps po każdej pośladzi, żeby pokazać mi, o co w życiu chodzi, i od razu zaczęto mnie karmić kanaryjskim gofio. Niekończące się jedzenie sprawiło, że wyglądałem na przesadnie pulchnącego, co do dziś wywołuje niepohamowany śmiech u osób oglądających moje zdjęcia z dzieciństwa. W wieku 10 lat opanowałem sztukę rozśmieszania kolegów z klasy bez wzbudzania uwagi nauczycieli. W okresie dojrzewania wysłano mnie na praktyki do „wzorcowej” szkoły dla księży, gdzie bili mnie w twarz, jeśli się źle zachowywałem. Potem zapisałem się do ekskluzywnej szkoły w Barcelonie, gdzie uczyłem się z dziewczynami. Oblałem prawie każdy przedmiot. W dziwnym przypływie rozsądku postanowiłem zostać dziennikarzem i zapisałem się na studia prawnicze. Po radosnej służbie wojskowej w Almerii odkryłem, że bycie aktorem sprawia mi w życiu największą radość. Zaprzyjaźniłem się z Joanem Gràcią i Paco Mirem i postanowiliśmy założyć Tricicle. Zapisałem się do Institut del Teatre w Barcelonie. Choć cieszyłem się sukcesami naszych spektakli, mogłem również szkolić się jako reżyser nagradzanych krótkometrażówek, pisać artykuły do kilku popularnych gazet, napisać książkę na cztery ręce i wystawiać solowy spektakl, który właśnie zaczyna być grany w tournée. Jeśli wszystko potoczy się tak dalej, nie narzekałbym, gdybym doczekał sędziwego wieku.