(António Lopes Ribeiro)

(António Lopes Ribeiro) - Scenarzysta, Producent, Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach: «Camões» (1946), «Camões» (1946), «A Revolução de Maio» (1937), «A Revolução de Maio» (1937),

António Lopes Ribeiro (1908–1995), reżyser, dziennikarz i producent, był kluczową postacią w historii kina portugalskiego w pierwszej połowie XX wieku. Jako krytyk filmowy od końca lat 20. wspierał europejską awangardę kinematograficzną oraz estetyczną i techniczną odnowę portugalskiego filmu. W 1928 roku wyreżyserował swój pierwszy film, „Bailando ao sol”, a następnie brał udział w zdjęciach do produkcji J. Leitão de Barros: „Nazaré, praia de pescadores” (1929), „Lisboa, Crónica Anedótica” oraz „Maria do Mar” (1930). Krótko przed tym odbył długą podróż do wielkich studiów filmowych w Paryżu, Berlinie i Moskwie, gdzie zapoznał się z najnowszymi technikami i tendencjami oraz poznał takich twórców jak Clair, Renoir, Lang, Pabst, Eisenstein i Vertov. Jego pierwszym filmem dźwiękowym był „Gado Bravo” (1934), nakręcony z udziałem kilku żydowskich aktorów i techników, którzy właśnie uciekli z nazistowskich Niemiec. Pierwszym dużym filmem propagandowym Ribeiro dla Nowego Państwa (Estado Novo) był „A Revolução de Maio” (Rewolucja majowa, 1937), do którego scenariusz napisał wspólnie z António Ferro, założycielem i dyrektorem Secretariado da Propaganda Nacional (Krajowego Biura Propagandy/SPN). W następnym roku towarzyszył głowie państwa, prezydentowi Óscarowi Carmonie, w podróży do portugalskich kolonii w Afryce, rejestrując materiały aktualnościowe, które wykorzystano w kilku dokumentach oraz w jego drugim pełnometrażowym filmie propagandowym, „Feitiço do Império” (1940). Również w 1938 roku Ribeiro zaczął produkować dla SPN pierwszy kronikarski serwis Nowego Państwa, „Jornal Português”, który ukazywał się do 1951 roku. Dzięki swojej firmie produkcyjno-dystrybucyjnej Sociedade Portuguesa de Actualidades Cinematográficas (SPAC) wyprodukował i wyreżyserował wiele dokumentów propagandowych na zlecenie Nowego Państwa, zyskując tym samym opinię oficjalnego filmowca reżimu i wzmacniając swoje wpływy w wspieranym przez państwo Sindicato Nacional dos Profissionais de Cinema (Krajowym Związku Zawodowym Pracowników Kina). W 1941 roku założył Produções António Lopes Ribeiro, firmę produkcyjną, która wydała słynne komedie, takie jak „O Pai Tirano” (1941), „O Pátio das Cantigas” (1942, w reżyserii jego brata, Francisco Ribeiro) czy „A Vizinha do Lado” (1945), pierwszy pełnometrażowy film Manoela de Oliveiry „Aniki-Bóbó” (1942) oraz dramaty historyczne, m.in. „Amor de Perdição” (1943), „Frei Luis de Sousa” (1950) i „O Primo Basílio” (1959). Do 1974 roku Ribeiro wyprodukował lub wyreżyserował dziesiątki propagandowych dokumentów i kronik. W latach 1957–1974 był także autorem i prowadzącym bardzo popularny program telewizyjny o historii kina zatytułowany „O Museu do Cinema” („Muzeum Kina”).

Najważniejsze dzieła (António Lopes Ribeiro)

Cała filmografia (António Lopes Ribeiro)