(Charlott Daudert)

Niezależnie od swoich ograniczeń aktorskich, Charlott Daudert nadrabiała je szeroko otwartymi oczami, pełnym entuzjazmu usposobieniem oraz uroczą, energiczną osobowością. Ta pogodna blondynka rozpoczęła życie zawodowe jako redaktorka działu dziecięcego w gazecie (pod pseudonimem „Ciocia Charlotte”) w swoim rodzinnym Królewcu na Prusach Wschodnich. Próbowała swoich sił także w projektowaniu kostiumów. Porzucenie kariery dziennikarskiej wydarzyło się nagle i zupełnie przypadkowo: towarzysząc przyjaciółce w przesłuchaniu teatralnym w charakterze „wsparcia moralnego”, to Charlotte, a nie jej koleżanka, została przyjęta do szkoły dramatycznej. Jej „odkrycie” przypisuje się zazwyczaj uznanemu aktorowi Maxowi Pallenbergowi, który został jej mentorem. Znana wśród rówieśników jako „Charly”, zadebiutowała w niewielkiej roli w „Wiele hałasu o nic” Szekspira, a kolejne trzy lata spędziła w Teatrze Miejskim w Tilsit pod kierunkiem Pallenberga. Po krótkim epizodzie w lokalnym radiu przeniosła się na szersze wody do Berlina, gdzie pobierała dalsze nauki u Leopolda Jessnera. Do 1933 roku Charly rozwinęła się w utalentowaną komediantkę i przyciągnęła uwagę Trude Hesterberg. Zaczęła występować w skeczach komediowych i śpiewać w różnych popularnych kabaretach, w tym w „Musenschaukel” i „Die Katakombe”. Jednocześnie urozmaicała ekran jako wiecznie naiwne, seksowne przyjaciółki głównej bohaterki. Jej dorobek był w dużej mierze zorientowany na rozrywkę eskapistyczną, z której niektóre nie były wcale złe: „April, April!” (1935), „Der Etappenhase” (1937), „Kitty und die Weltkonferenz” (1939). Kontynuując tę samą ścieżkę po II wojnie światowej, niezmiennie sympatyczna, zadziorna i roztrzepana Charlott wyśpiewała popularny hit („Ach du liebe Zeit, hat den kein Mensch mehr für die Liebe Zeit”) w ruinach Berlina w filmie „Nacht ohne Sünde” (1950). Grała również w różnych rolach drugoplanowych w hitach kinowych, w tym w komediach kryminalnych „Klettermaxe” (1952) i „Der blaue Stern des Südens” (1951). Niestety, mimo niesłabnącej popularności jako posłanka beztroskiego szczęścia, prawdziwa gwiazdorstwo nigdy nie było w jej zasięgu. Upadek kariery Charly pogłębiły depresja i alkoholizm. Zdarzało się, że wchodziła na scenę i zapominała lub myliła kwestie. Jesienią 1960 roku planowała odejść z aktorstwa i prowadzić pensjonat dla artystów w Monako. Nigdy do tego nie doszło. Zaledwie cztery miesiące później zmarła na chorobę krwi w wieku 47 lat.

- Mini biografia IMDb autorstwa: I.S.Mowis