Kamilla Horn (Camilla Horn)

Camilla Horn, córka urzędnika kolejowego, kształciła się w Niemczech i Szwajcarii. Początkowo uczyła się na krawcową, a pierwsze doświadczenie zawodowe zdobyła w salonie mody w Erfurcie. Było to jednak jedynie wstępem do kariery artystycznej, która rozpoczęła się od lekcji tańca w Berlinie, a następnie studiów aktorskich pod kierunkiem Lucie Höflich. Smukła, blondynka i uderzająco piękna Camilla wkrótce pojawiła się w rewii kabaretowej wystawianej przez Rudolfa Nelsona. Do 1926 roku była zatrudniona jako statystka w wytwórni Ufa, gdzie dostrzegł ją reżyser F.W. Murnau, widząc w niej idealną Gretchen do swojej przełomowej produkcji „Faust” (1926). Rola ta błyskawicznie wyniosła Camillę na szczyty sławy. W ciągu roku podpisała kontrakt z United Artists w Hollywood, zaprzyjaźniając się z Charliem Chaplinem, a co ważniejsze, z szefem studia, Josephem M. Schenckiem. Przyjaźń ze Schenckiem mogła – zależnie od tego, w którą wersję wydarzeń wierzymy – doprowadzić do romansu, ale zaowocowała na pewno dwiema prestiżowymi rolami głównymi u boku Johna Barrymore'a w namiętnych melodramatach „Tempestad” (1928) i „Amor eterno” (1929), z których oba zostały wyprodukowane przez Schencka. Żaden z tych filmów nie odniósł sukcesu komercyjnego.

Wraz z nadejściem ery kina dźwiękowego Camilla wróciła do Europy, występując krótko na scenach w Londynie i Paryżu, zanim wznowiła karierę filmową w Niemczech. W latach 30. rzadko odrzucała role, wcielając się w najróżniejsze postaci: od barones i modelek, po wampy i „upadłe kobiety”. Poziom jej filmów był zróżnicowany, ale pojawiło się kilka godnych uwagi dzieł, takich jak „Hans in allen Gassen” (1930) (w duecie z Hansem Albersem), „Fiesta en palacio” (1934) oraz „Payasos” (1938) (gdzie ponownie z Albersem zagrała artystkę cyrkową).

W tej burzliwej dekadzie Camilla prowadziła długoletni romans z piosenkarzem Louis Graveurem, starszym od niej o piętnaście lat. Związek ten zakończył się w 1938 roku, gdy Gestapo podejrzewało Graveure'a o szpiegostwo, co zmusiło go do ucieczki do Anglii przez Lazurowe Wybrzeże. Po tym, jak w jej luksusowej willi w Berlinie przeprowadzono przeszukanie w poszukiwaniu nieistniejących dowodów, otwarta krytyka reżimu nazistowskiego, której dopuszczała się Camilla, doprowadziła ją do poważnych kłopotów. Pierwszą połowę swojej kariery zamknęła trylogią dawno zapomnianych filmów nakręconych we Włoszech. Po nieudanej próbie ucieczki do Szwajcarii starała się nie rzucać w oczy, a nawet próbowała swoich sił w rolnictwie. Po wojnie pracowała przez pewien czas jako tłumaczka dla okupacyjnych wojsk USA w Niemczech. Camilla z sukcesem powróciła na scenę w 1948 roku w frankfurckiej produkcji sztuki Jeana Cocteau „Orzeł dwugłowy”. Drugą połowę swojej aktorskiej drogi spędziła, grając w filmach i telewizji wielkie damy, matriarchinie oraz światowe kobiety o barwnych życiorysach. W 1974 roku została odznaczona złotą wstęgą filmową (znaną również jako „Lola”) za całokształt twórczości w niemieckim przemyśle filmowym. W swojej autobiografii z 1985 roku pt. „Verliebt in die Liebe” („Zakochana w miłości”) z radością wspominała swoje małżeństwa i romanse.