Anne Fontaine (Anne Fontaine)

Anne Fontaine (Anne Fontaine) - Reżyser, Adaptacja, Dialogi, Scenariusz, Autor scenariusza oryginału, , Scenarzysta, Podziękowania znana z pracy przy takich projektach: «Coco Before Chanel» (2009), «Coco Chanel» (2009), «Chloe» (2010), «Chloe» (2010), «Nathalie...» (2003),

Anne Fontaine (ur. w Luksemburgu w 1959 roku) jest reżyserką i scenarzystką, która wcześniej zajmowała się aktorstwem. Mieszka i pracuje we Francji.

Urodzona jako Fontaine Sibertin-Blanc, siostra aktora Jean-Chrétiena Sibertin-Blanca, w dzieciństwie przeprowadziła się do Lizbony, gdzie jej ojciec, Antoine Sibertin-Blanc, jest profesorem muzyki i organistą katedry. W okresie dojrzewania przeniosła się do Paryża, gdzie uczyła się tańca u Josepha Russillo, kontynuując jednocześnie edukację akademicką, w tym studia z filozofii. Jej mężem jest producent filmowy Philippe Carcassonne; mają adoptowanego syna urodzonego w Wietnamie.

Jeszcze w czasie swojej kariery tanecznej została wybrana przez Roberta Hosseina do roli Esmeraldy w teatralnej produkcji „Katedry Notre Dame” z 1980 roku; mniej więcej w tym czasie zaczęła posługiwać się imieniem i nazwiskiem Anne Fontaine. Kontynuowała grę aktorską i zyskała uznanie dzięki rolom w komediach, takich jak „Si ma gueule vous plaît...” (1981) i „P.R.O.F.S.” (1985). Okazja do pracy jako asystentka reżysera pojawiła się w 1986 roku przy scenicznej wersji „Podróży do końca nocy” Céline w teatrze Renaud-Barrault.

Pierwszy projekt Fontaine jako samodzielnej reżyserki, „Les histoires d'amour finissent mal... en général” (Historie miłosne zazwyczaj kończą się źle), zdobył w 1993 roku nagrodę Prix Jean Vigo. W 1995 roku współpracowała z bratem przy komedii „Augustin”. Dwa lata później napisała i wyreżyserowała sukces krytyków „Nettoyage à Sec” (Chemiczne pranie). Film ten zdobył nagrodę za najlepszy scenariusz na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1997 roku i jest powszechnie uważany za kamień milowy w drodze Fontaine do stania się „ważną postacią współczesnego kina francuskiego”.

W 1999 roku postać Augustina (granego przez Jean-Chrétiena Sibertin-Blanca) pojawiła się ponownie w filmie Fontaine „Augustin, Roi Du Kung-Fu” (Augustin, król kung-fu). W 2001 roku premierę miał film „Comment j'ai tué mon père” (Jak zabiłem mojego ojca), a w 2003 roku „Nathalie...”. Film z 2005 roku, „Entre Ses Mains” (W jego rękach), jest szeroko opisywany jako thriller, a według samej Fontaine jako „thriller intymny”. Trzeci film z postacią Augustina, „Nouvelle chance” (znany również jako „Oh La La”), ukazał się w 2006 roku. Następnie pojawiła się „La fille de Monaco” (Dziewczyna z Monako) w 2008 roku oraz „Coco avant Chanel” (Coco przed Chanel) z 2009 roku – jej film biograficzny o Coco Chanel.

Twórczość Fontaine nie daje się łatwo skategoryzować, choć często używa się określenia „dramat psychologiczny”. W wywiadzie dla brytyjskiej gazety wyznała: „Staram się pracować nad ślepymi plamami moich bohaterów, w pewnym sensie w sposób freudowski: pytam, 'jakie są rzeczy na ich temat, o których sami nie wiedzą?'. Fascynuje mnie ironia losu, moment, w którym coś wymyka się spod kontroli. Wszystkie moje historie zawierają w sobie element okrucieństwa”.

Opis powyżej pochodzi z artykułu w Wikipedii „Anne Fontaine (filmmaker)”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Anne Fontaine (Anne Fontaine)

Cała filmografia Anne Fontaine (Anne Fontaine)