Élie Semoun (Élie Semoun)

Élie Semoun (Élie Semoun) - , Reżyser, Scenarzysta, Scenariusz znany z pracy przy tego typu projektach: «Asterix at the Olympic Games» (2008), «Asteriks na olimpiadzie» (2008), «Lucky Luke and the Daltons» (2004), «Lucky Luke» (2004), «Surviving Sid» (2008),

Élie Semoun (urodzony jako Élie Semhoun 16 października 1963 roku) jest francuskim komikiem, aktorem, reżyserem, pisarzem i piosenkarzem.

Élie Semoun urodził się we Francji w sefardyjskiej rodzinie żydowskiej o korzeniach marokańsko-żydowskich i algiersko-żydowskich. W 1980 roku, mając 17 lat, Semoun napisał dwa zbiory wierszy i dwie sztuki teatralne. Od 1988 roku regularnie występował w programie telewizyjnym „Vivement lundi!” na kanale TF1, gdzie wcielał się w postać konia na rolkach.

Karierę komediową rozpoczął w 1990 roku wraz z partnerem, Dieudonné M'bala M'balą, z którym pisał i wystawiał odważne skecze z kąśliwym podejściem do tematów zazwyczaj tabu, takich jak rasizm i ubóstwo, często podkreślając kontrasty między sobą a partnerem pod względem pochodzenia, koloru skóry i religii.

Ich pierwszy spektakl odbył się w Café de la Gare w 1991 roku. Duet zyskał pewną rozpoznawalność w 1992 roku po kilku występach w programie innego komika, Arthura, pt. „Emission Impossible”, gdzie zauważono ich szczególnie korozyjne skecze. Następnie odnosili jeden sukces za drugim w teatrze Le Splendid, w paryskim Palais des Glaces oraz w Casino de Paris. Élie i Dieudonné stworzyli jeden z najpopularniejszych duetów komediowych lat 90.

W 1997 roku duet rozpadł się z powodu różnic artystycznych i finansowych. Élie miał żal do Dieudonné o sposób prowadzenia relacji z mediami i przyznał, że nie był zadowolony z faktu, iż jego przyjaciel zwrócił się ku filmowi (i wyjechał występować do Stanów Zjednoczonych) oraz antysemityzmowi. Dieudonné zarządzał finansami ich kariery, a Semoun odniósł wrażenie, że pieniądze nie były dzielone sprawiedliwie.

Rozpoczynając samodzielną działalność, Semoun kontynuował swoje sukcesy w programie „Petites Annonces d'Élie” (który początkowo miał być show z Dieudonné), występując obok swojego przyjaciela, aktora Francka Dubosca. Ponownie jego występ był promowany przez przyjaciela w programie „Les Enfants de la télé” (Francja). Zainspirowane prawdziwymi ogłoszeniami drobnymi, nagranymi przez nich w furgonetce, „Petites Annonces d'Élie” (Ogłoszenia drobne Éliego) są prezentowane poprzez postać Cypriana, odpychającego mężczyzny poszukującego „obfitej blondynki”.

Semoun powrócił na scenę z monodramem „Élie et Semoun”. Wspierał Bertranda Delanoë podczas wyborów samorządowych w Paryżu w 2001 roku oraz Lionela Jospina podczas wyborów prezydenckich w 2002 roku. W 2003 roku wydał album z francuskimi piosenkami zatytułowany po prostu „Chansons”. Na początku 2005 roku wystąpił w spektaklu (współautorstwa Francka Dubosca i Muriel Robin) zatytułowanym „Élie Semoun se prend pour qui?”.

W latach następujących po rozstaniu z Dieudonné, Élie Semoun utrzymywał z byłym partnerem złożoną i napiętą relację. Najpierw trudną, potem pojednaną, by ponownie się oddalić w czasie publicznej kontrowersji wywołanej poglądami politycznymi Dieudonné. „Niektórzy spekulowali na temat ponownego zjednoczenia naszego duetu, ale muszę wam powiedzieć, że to absolutnie wykluczone! To koniec”. W 2012 roku oświadczył, że „Dieudonné, którego znał, i Dieudonné dzisiejszy jawią mu się jako dwie zupełnie różne osoby i nie jest on w stanie pogodzić ich w swojej głowie”. ...

Źródło: Artykuł „Élie Semoun” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Élie Semoun (Élie Semoun)

Cała filmografia Élie Semoun (Élie Semoun)