Buck Houghton (Buck Houghton)

Buck Houghton (Buck Houghton) - , Producent wykonawczy, Producent, Scenarzysta znany z pracy przy tego typu projektach: «The Godfather Part II» (1974), «Ojciec chrzestny II» (1974), «The Wraith» (1986), «Widmo» (1986), «Dynasty» (1976),

Archible Ernest „Buck” Houghton Jr. zapamiętano przede wszystkim jako producenta serialu „Strefa zmierzchu” (1959) podczas jego pierwszych trzech sezonów (łącznie ponad sto odcinków). Jego wpływ był odczuwalny w każdym aspekcie produkcji: od wyboru scenariuszy, przez wynajem studiów, aż po casting, oprawę muzyczną i montaż. Houghton ukończył UCLA, specjalizując się w filologii angielskiej i ekonomii. W tamtym czasie znany był jako „Arch”. Przydomek „Buck” mógł wziąć się z tego, że w dzieciństwie miał wysunięte przednie zęby. Swoją karierę w Hollywood rozpoczął jako pomocnik za kulisami w filmach Cecila B. DeMille'a, następnie pracował jako czytelnik scenariuszy dla Val Lewtona i redaktor treści u Davida O. Selznicka. Przechodząc przez kolejne stanowiska w działach castingu i budżetów w Paramount, pracę w Biurze Informacji Wojennej (gdzie zajmował się krótkimi filmami propagandowymi) oraz cztery lata jako asystent dyrektora w RKO, Houghton do początku lat 50. wypracował sobie pozycję producenta telewizyjnego. Pełnił funkcję producenta wykonawczego w znakomitym wczesnym serialu akcji „Yancy Derringer” (1958), o którym niestety dziś prawie zapomniano. William Self, który wolał pozostać na stanowisku kierowniczym w CBS, zaproponował Houghtonowi produkcję „Strefy zmierzchu”. Po zapoznaniu się z dwoma pierwszymi scenariuszami, Houghton z entuzjazmem przyjął ofertę. Zyskał uznanie wielu reżyserów, na przykład Douglasa Heyesa (zazwyczaj odpowiedzialnego za odcinki bardziej skupione na postaciach, jak „Najeźdźcy”), który uważał go za najlepszego producenta, z jakim kiedykolwiek współpracował. Co najważniejsze, Houghton dopełniał kreatywny geniusz Roda Serlinga swoją biegłością w każdym detalu produkcji.

Houghton odszedł ze „Strefy zmierzchu” pod koniec trzeciego sezonu, zgłaszając zastrzeżenia co do wydłużenia formatu programu do godziny, co – jak się okazało – było rozwiązaniem znacznie mniej odpowiednim. Niewiele z jego późniejszych nominacji okazało się w pełni satysfakcjonujących: Houghton często czuł, że jego styl jest ograniczany, co prowadziło do konfliktów z gwiazdami, które uważał za „autokratyczne” („The Richard Boone Show” (1963), „Hawaii Five-O” (1968)), lub z producentami wykonawczymi, których nie lubił („Zagubieni w kosmosie” (1965)). W latach 80. w jego dorobku pojawiło się jeszcze kilka produkcji – głównie telewizyjne filmy klasy B – przed przejściem na emeryturę w 1994 roku.

Najważniejsze dzieła Buck Houghton (Buck Houghton)

Cała filmografia Buck Houghton (Buck Houghton)