(Mait Metsanurk)

Eduard Hubel (19 listopada 1879 – 21 sierpnia 1957), bardziej znany pod pseudonimem Mait Metsanurk, był estońskim pisarzem, który stał na czele nurtu neorealizmu w literaturze estońskiej.

Metsanurk urodził się jako najmłodszy z ośmiorga dzieci w rodzinie chłopskiej w gospodarstwie Saare, Metsanuka (obecnie gmina Tartu), w okręgu Dorpat guberni liwonskiej. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Orge oraz rosyjskojęzycznej szkoły miejskiej w Tartu. Pracował na różnych stanowiskach: najpierw jako urzędnik, następnie jako nauczyciel, a od 1906 roku jako dziennikarz. Spoczywa na cmentarzu Metsakalmistu w Tallinnie.

Przełom literacki w twórczości Metsanurka nastąpił w 1908 roku dzięki realistycznym opisom ówczesnego życia w estońskich miastach i na wsi. W swoich dziełach skupiał się w szczególności na sprzecznościach i napięciach społecznych. Stał się jednym z najbardziej płodnych i popularnych pisarzy oraz dramaturgów swojej epoki. Wraz z A. H. Tammsaare (1878–1940) jest uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli estońskiego neorealizmu okresu międzywojennego. Jego główne dzieło, powieść historyczna „Ümera jõel” (Nad rzeką Ümera) z 1934 roku, przedstawia walkę pogańskich Estończyków przeciwko duńskiej i niemieckiej ekspansji w XIII wieku. Ponadto pracował jako krytyk literacki i tłumacz. W latach 1924–1925 oraz od 1930 do 1936 roku Metsanurk był przewodniczącym Estońskiego Związku Pisarzy. Po radzieckiej okupacji Estonii został odsunięty od życia politycznego i wydalony ze Związku Pisarzy. Został rehabilitowany w 1956 roku, po śmierci Stalina.