Robert Schumann (Robert Schumann)

Robert Schumann (8 czerwca 1810 – 29 lipca 1856) był niemieckim kompozytorem i wpływowym krytykiem muzycznym. Powszechnie uważa się go za jednego z najwybitniejszych kompozytorów epoki romantyzmu. Schumann przerwał studia prawnicze, zamierzając związać swoją karierę z rolą pianisty wirtuoza. Jego nauczyciel, Friedrich Wieck, zapewniał go, że może stać się najlepszym pianistą w Europie, jednak marzenia te przekreśliła kontuzja ręki. Schumann skupił wówczas swoją energię muzyczną na komponowaniu.

Do 1840 roku publikowane kompozycje Schumanna były pisane wyłącznie na fortepian; później tworzył utwory na fortepian z orkiestrą, wiele Liedów (pieśni na głos i fortepian), cztery symfonie, operę oraz inne dzieła orkiestrowe, chóralne i kameralne. Do jego najsłynniejszych dzieł należą m.in. Karnawał, Studia symfoniczne, Sceny dziecięce, Kreisleriana oraz Fantazja c-moll. Jego teksty o muzyce ukazywały się głównie w „Neue Zeitschrift für Musik” (Nowym czasopiśmie muzycznym) – wydawnictwie z siedzibą w Lipsku, które współzałożył.

W 1840 roku Schumann poślubił Clarę, córkę Friedricha Wiecka, wbrew woli jej ojca. Małżeństwu towarzyszyła długa i acrimonijna batalia prawna, która zakończyła się na korzyść Clary i Roberta. Clara również komponowała muzykę i prowadziła znaczącą karierę koncertową jako pianistka, a zarobki z niej pochodzące, jeszcze przed małżeństwem, stanowiły istotną część majątku jej ojca.

Schumann cierpiał na zaburzenia psychiczne, które po raz pierwszy objawiły się w 1833 roku jako ciężki epizod depresyjno-melancholijny. Nawroty choroby przeplatały się z fazami „ekscytacji”, a z czasem pojawiały się również urojenia dotyczące bycia otrutym lub zagrożonym przez metalowe przedmioty. Po próbie samobójczej w 1854 roku Schumann, na własną prośbę, został przyjęty do zakładu dla chorych psychicznie w Endenich w pobliżu Bonn. Zdiagnozowany z „melancholią psychotyczną”, Schumann zmarł dwa lata później, w 1856 roku, nie odzyskawszy zdrowia psychicznego.