(Begum Akhtar)

Begum Akhtar urodziła się jako Akhtari Bai Faizabadi. Pochodziła z arystokratycznej rodziny z Lucknow, która znalazła się w trudnej sytuacji finansowej. W późniejszym okresie życia twierdziła, że jej ojciec, Asghar Hussein, był sędzią i stanowczo sprzeciwiał się temu, by zajęła się śpiewem. Prawda była jednak taka, że jej matka, Mushtari Begum, śpiewała dla zarobku i formalnie była tawaif. Mushtari Begum szybko zdała sobie sprawę, że jej córka ma talent, by dotrzeć na sam szczyt. Begum Akhtar wystąpiła na scenie z matką w wieku trzynastu lat, a swój pierwszy publiczny występ dała w wieku piętnastu lat; stał się on impulsem dla szefa wytwórni HMV, który natychmiast stał się jej fanem i namówił ją do nagrania płyty. Jej twarz i oczy były niezwykle ekspresyjne, a sama perfekcyjnie opanowała styl bhao batana, oparty na emocjonalnym śpiewie.

Szkoliła się pod kierunkiem Ustada Ady Muhammada Khana z gharany Patiala. Stała się ekspertką w dziedzinie muzyki klasycznej lekkiej, zwłaszcza w gatunku ghazal. Grała również w filmach – zaczęła w 1933 roku, a zakończyła w 1942 roku filmem „Roti”, który okazał się jej największym sukcesem. Od 1943 roku uczyła się u Ustada Wahida Khana z gharany Kirana. W 1946 roku wyszła za mąż za Istiaqa Ahmada Abbasiego, nawaba Kakori. Jej mąż nie chciał, aby śpiewała, i oczekiwał, że będzie prowadzić życie szanowanej kobiety. Z trudem próbowała rzucić palenie i stać się odpowiednio uległą, jednak tęskniła za muzyką i w końcu mąż został zmuszony do kapitulacji. W 1949 roku nagrała płytę i śpiewała w radiu w Lucknow. Rozkwitła, a mąż złagodniał i pozwolił jej ponownie występować na koncertach. Nowo zdobyty status szanowanej osoby przyciągnął do niej wielu wielbicieli i uczniów, dla których wymyśliła swoją przeszłość na nowo, ukrywając korzenie w subkulturze tawaif. Później, gdy jedna z jej nienagannie szanowanych uczenic, Shanti Hiranand, napisała jej biografię, wszystkie te fakty zostały pominięte lub zatuszowane. Tak właśnie chciała Begum Akhtar; w przeciwieństwie do takich śpiewaczek jak Gauhar Jan, wstydziła się swojej odmienności i pragnęła zostać zaakceptowana w wyższych sferach.

Begum Akhtar miała ogromny wpływ na popularyzację ghazali, jak również lekkich stylów klasycznych, takich jak thumri, dadra i inne. Jej wyrafinowany styl i klasyczna doskonałość wyznaczyły standardy osiągnięć muzycznych w tej dziedzinie. Posiadała hipnotyzującą prezencję sceniczną i z łatwością nawiązywała więź ze słuchaczami. W 1968 roku otrzymała odznaczenie Padma Shri, a w 1972 roku nagrodę Sangeet Natak Academy. Jej twórczość chwalili tacy wybitni artyści jak Ustad Bade Ghulam Ali Khan i Ustad Ameer Khan. Begum Akhtar zawsze powtarzała, że chciałaby śpiewać do ostatniego dnia swojego życia i to pragnienie zostało spełnione, gdyż zmarła 30 października 1974 roku, bezpośrednio po występie w Ahmedabadzie. Rząd Indii pośmiertnie odznaczył ją w 1975 roku orderem Padma Bhushan.