Sylvie Testud (Sylvie Testud)

Sylvie Testud urodziła się 17 stycznia 1971 roku w Lyonie. Jej rodzice rozstali się, gdy miała dwa lata. Młodość spędziła w lyońskiej dzielnicy Croix-Rousse, wychowywana przez matkę, księgową. W liceum uczyła się języka chińskiego. Zafascynowana kinem od najmłodszych lat, młoda dziewczyna utożsamiała się w szczególności z postacią zakompleksowanej nastolatki wcielonej przez Charlotte Gainsbourg w filmie „L'Effrontée”. Po przeprowadzce do Paryża na studia historyczne, wkrótce rozpoczęła przygodę z aktorstwem, zapisując się do wolnych klas w Cours Florent, a następnie do Konserwatorium, gdzie jej nauczycielami byli Jacques Lassalle i Catherine Hiegel. Po raz pierwszy pojawiła się na ekranie w 1994 roku w filmie „Couples et amants”.

Decyzję o zostaniu aktorką podjęła w młodości, pod wpływem podziwu dla aktorek filmowych. Brała lekcje aktorstwa w Lyonie u aktora i reżysera Christiana Taponarda. W 1989 roku przeniosła się do Paryża, aby studiować historię oraz uczęszczać na zajęcia z dramatu w wolnych klasach Cours Florent, a następnie przez trzy lata w Narodowym Konserwatorium Sztuki Dramatycznej, pod okiem Jacques'a Lassalle'a i Catherine Hiegel.

Na początku lat 90. otrzymała swoje pierwsze małe role w kinie, a następnie wystąpiła w pełnometrażowych filmach, takich jak „The Story of the Boy Who Wanted to Be Kissed” Philippe'a Harela (1994), „Le Plus Bel Age...” Didiera Haudepina (1995) czy „Love, etc.” Marion Vernoux (1996).

W 1997 roku Sylvie Testud odniosła swój pierwszy wielki sukces kinowy w Niemczech dzięki filmowi „Poza ciszą” w reżyserii Caroline Link, na potrzeby którego nauczyła się języka niemieckiego, gry na klarnecie oraz języka migowego. Została uhonorowana Nagrodą Filmu Niemieckiego dla najlepszej aktorki (odpowiednik nagrody Cézar). W 1998 roku zagrała swoją pierwszą główną rolę w kinie francuskim i odniosła w swojej ojczyźnie ogromny sukces jako Béa w „Karnaval”, pierwszym pełnometrażowym filmie Thomasa Vincenta, za co została nominowana do Cézara w kategorii najlepszy debiut aktorski i otrzymała nagrodę Michaela Simona. Od tego czasu rozwijała znaczącą karierę aktorską, preferując kino autorskie.

W 2000 roku rola w filmie „La Captive” Chantal Akerman (adaptacji powieści „Więźniarka” Marcela Prousta) przyniosła jej nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii najlepsza aktorka. W 2001 roku, przy drugiej nominacji, otrzymała Cézara dla najlepszego debiutu aktorskiego za wybitną interpretację Christine Papin, jednej z sióstr Papin, w filmie „Les Blessures assassines” Jean-Pierre'a Denisa, opartym na faktach z 1933 roku.