(Michel Philippot)

Michel Paul Philippot (2 lutego 1925 – 28 lipca 1996) był francuskim kompozytorem, akustykiem, muzykologiem, estetykiem, radiowcem i pedagogiem.

Philippot urodził się w Verzy. Jego studia matematyczne zostały przerwane przez II wojnę światową, po której zdecydował się studiować muzykę – najpierw w Konserwatorium w Reims, a następnie w Konserwatorium Paryskim (1945–48), gdzie uczył się harmonii pod kierunkiem Georges’a Dandelota. W latach 1946–1950 brał również prywatne lekcje kompozycji u René Leibowitza, który wprowadził go w świat muzyki Drugiej Szkoły Wiedeńskiej. W 1949 roku rozpoczął karierę w ORTF na stanowisku producenta muzycznego. W 1959 roku został asystentem Pierre’a Schaeffera w Groupe de Recherches Musicales, a później pracował pod kierunkiem Henri Barrauda w stacji radiowej France Culture. Od 1964 do 1972 roku odpowiadał za programy muzyczne, a następnie został doradcą technicznym Dyrektora Generalnego Radio France oraz Prezesa Narodowego Instytutu Audiowizualnego (INA). W latach 1969–1976 wykładał także muzykologię i estetykę na Uniwersytetach Paryża I i IV, a od 1970 roku był profesorem kompozycji w Konserwatorium Narodowym Wyższym Muzyki w Paryżu. W 1976 roku przeniósł się do Brazylii, aby stworzyć wydział muzyki na Uniwersytecie Stanowym w São Paulo oraz objąć stanowisko profesora na Universidade Federal do Rio de Janeiro. Po powrocie do Francji w 1983 roku wznowił pracę jako doradca techniczny w INA (do 1989 roku) oraz funkcję profesora w Konserwatorium Paryskim (do 1990 roku). Zmarł w wieku 71 lat w Vincennes pod Paryżem.

Kompozycje Philippota są niemal wyłącznie instrumentalne i pozbawione tytułów literackich. Od początku jego dzieła charakteryzowały się dyscypliną techniki dwunastotonowej. Surowość wczesnych utworów ustąpiła po latach 50. bardziej płynnemu stylowi, dłużnemu częściowo Debussy’emu, a częściowo Schoenbergowi, w szczególności jego „Wariacjom op. 31”. Jego faktury, oparte w zasadzie na kontrapunkcie, opierają się na Schoenbergowskiej zasadzie ciągłej wariacji.

Do jego wyróżnień należą Grand Prix national de la musique (1987) oraz funkcja prezesa Académie Charles Cros.