(Plantu)

Jean Plantureux (ur. 23 marca 1951 roku w Paryżu), występujący pod pseudonimem Plantu, to francuski karykaturzysta specjalizujący się w satyrze politycznej. Jego prace regularnie pojawiają się w francuskiej gazecie „Le Monde” od 1972 roku.

Jean Plantureux uzyskał świadectwo dojrzałości w Lycée Henri-IV w 1969 roku. Choć początkowo zamierzał studiować medycynę, szybko zrezygnował z tego planu i przeniósł się do Brukseli, gdzie zapisał się na kursy rysunku w École Saint-Luc.

Plantu wrócił do Paryża i próbował sprzedawać swoje rysunki francuskim dziennikom. Został zatrudniony przez Bernarda Lauzanne'a z „Le Monde”, a jego pierwsza karykatura, dotycząca wojny w Wietnamie, została opublikowana 1 października 1972 roku. W 1974 roku Claude Julien, ówczesny dyrektor „Le Monde Diplomatique”, również zaczął publikować rysunki Plantu.

W 1980 roku Plantu zaczął współpracować z „Le Journal Phosphore”, co trwało do 1986 roku. W 1982 roku André Laurens i Claude Lamotte, odpowiednio dyrektor i redaktor naczelny „Le Monde”, poprosili go o rysowanie karykatur do niedzielnego wydania gazety. We wrześniu 1987 roku Plantu wystąpił w programie telewizyjnym „Droit de Réponse” z Michelem Polakiem na antenie TF1.

W 1985 roku szef „Le Monde”, André Fontaine, zaczął publikować rysunki Plantu codziennie, twierdząc, że przywróci to satyrę polityczną do jej dawnej rangi jako francuskiej tradycji.

W 1988 roku Plantu otrzymał nagrodę Mumm za karykaturę „Gordji chez le juge”, a w 1989 roku nagrodę za czarny humor (prix de l'humour noir). W 1991 roku Plantu zaczął publikować komiks w tygodniku „L'Express”, który co tydzień oddawał mu do dyspozycji całą trzecią stronę.

W 1991 roku Plantu spotkał się z Jasirem Arafatem podczas wystawy swoich rysunków w Tunisie. Arafat tak bardzo polubił prace Plantu, że na jednej z nich narysował Gwiazdę Dawida, pokolorował ją i podpisał. W następnym roku Plantu udał się do Izraela i spotkał się z Szymonem Peresem, którego przekonał do również podpisania rysunku. Był to pierwszy raz, kiedy podpisy przedstawiciela Organizacji Wyzwolenia Palestyny i rządu Izraela znalazły się na tym samym dokumencie.

W 1995 roku „Le Monde” zmieniło swoją strategię redakcyjną, co sprawiło, że Plantu stracił kontrolę nad tematyką swoich rysunków. W 1996 roku Plantu zorganizował wystawę swoich karykatur i rzeźb w Cour de cassation (Sądzie Kasacyjnym) w Paryżu. Pod koniec tego samego roku otrzymał hiszpańską nagrodę Gat Perich (Międzynarodową Nagrodę Karykatury). Niektóre z jego rysunków i rzeźb zostały wystawione na aukcji w Hôtel Drouot w Paryżu, a jego twórczość zyskała rozgłos w Argentynie dzięki Alliance Française w Buenos Aires.

W 1997 roku Plantu otworzył galerię w Chartumie w Sudanie. W Budapeszcie prezydent Węgier, Árpád Göncz, zainaugurował wystawę Plantu i Gabora Papai. Artysta otworzył również nową galerię w francuskim centrum sztuki w Meksyku. Na koniec, kolekcja jego prac była wystawiana w CRAC w Valence we Francji. ...

Źródło: Artykuł „Plantu” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.