Joe Jackson (Joe Jackson)

Joe Jackson (Joe Jackson) - , Kompozytor muzyki oryginalnej, Muzyka znany z pracy przy tego typu projektach: «The Greatest Game Ever Played» (2005), «Najwspanialsza gra w dziejach» (2005), «Tucker: The Man and His Dream» (1988), «Tucker: konstruktor marzeń» (1988), «Queens Logic» (1991),

Urodzony w Staffordshire, David Jackson (jak wówczas brzmiało jego imię i nazwisko) dorastał w Portsmouth, w dzielnicy Paulsgrove, gdzie uczęszczał do City of Portsmouth Boys School. Gdy był nastolatkiem, jego rodzice przeprowadzili się do Gosport. Początkowo uczył się grać na skrzypcach, lecz wkrótce zmienił instrument na pianino, przekonując ojca do postawienia go w holu ich komunalnego domu w Paulsgrove. Od szesnastego roku życia grał w barach, a następnie otrzymał stypendium na studia z kompozycji muzycznej w Royal Academy of Music w Londynie. Pierwszy zespół Jacksona w Gosport nazywał się Edward Bear (nie należy go mylić z kanadyjską grupą z lat 70. z Larrym Evoyem na czele). Zespół został później przemianowany na Edwin Bear, a następnie na Arms and Legs, lecz rozwiązano go w 1976 roku po wydaniu dwóch nieudanych singli. Choć w Arms & Legs wciąż znany był jako David Jackson, to właśnie w tym czasie zyskał przydomek „Joe”, ze względu na zauważone podobieństwo do postaci z teatrzyku kukiełkowego – Joe 90. Następnie przez pewien czas występował w kabaretach, aby zarobić na nagranie własnych demówek. Warto jednak zaznaczyć, że od 1972 roku koledzy z klasy i nauczyciele znali go jako „Joe”. W 1978 roku producent muzyczny usłyszał jego taśmę, co zaowocowało kontraktem z A&M Records. Od razu nagrano album Look Sharp!, który ukazał się w 1979 roku, a wkrótce potem wydano I'm the Man (również 1979) oraz Beat Crazy w 1980 roku. Współpracował również z Lincolnem Thompsonem przy projektach z nurtu reggae crossover.

W 1981 roku Jackson wyprodukował album dla brytyjskiej grupy power pop The Keys. Płyta The Keys Album była jedynym długograjem zespołu.

The Joe Jackson Band koncertował bardzo intensywnie. Po rozpadzie grupy Jackson zrobił sobie przerwę i nagrał album z utworami w stylu starego swingu i bluesa pt. Jumpin' Jive, zawierający kompozycje Cab Callowaya, Lestera Younga, Glenna Millera i przede wszystkim Louisa Jordana. Album oraz towarzyszący mu singiel zostały wydane pod szyldem Joe Jackson's Jumpin' Jive.

Album Jacksona z 1982 roku, Night and Day, był hołdem dla dowcipu i stylu Cole'a Portera (a pośrednio dla Nowego Jorku). Night and Day był jedynym albumem studyjnym Jacksona, który dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, osiągając 4. miejsce w USA i 3. miejsce w UK, a utwory „Steppin' Out” i „Breaking Us In Two” stały się hitami. Utwory „Real Men” i „A Slow Song” w niebezpośredni sposób nawiązywały do kultury gejowskiej Nowego Jorku z początku lat 80. Jackson mieszkał w Nowym Jorku przez kolejne 20 lat, wplatając brzmienie tego miasta do swojej muzyki w latach 80. i później. Prawie dwa lata później Jackson nagrał album Body and Soul (14. miejsce w UK), również silnie inspirowany standardami popowymi i jazzowymi oraz salsą, który zawierał singiel „You Can't Get What You Want (Till You Know What You Want)”, który dotarł do 15. miejsca w USA.

W 1986 roku współpracował z Suzanne Vegą przy singlu „Left of Center” z soundtracku do filmu Pretty in Pink (Vega śpiewała, a Jackson grał na pianinie).

Kolejnym wydawnictwem był album koncertowy Big World, będący potrójną płytą winylową – czwarta strona zawierała jedynie centralną bruzdę i etykietę z napisem „na tej stronie nie ma muzyki”. Instrumentalny utwór „Will Power” zapowiadał kierunki, w których artysta podąży później, jednak zanim całkowicie porzucił pop, wydał jeszcze dwa albumy: Blaze of Glory oraz Laughter & Lust.

Przez kilka lat oddalał się od stylu popowego, co doprowadziło do podpisania kontraktu z Sony Classical w 1997 roku. W 1999 roku wydali jego I Symfonię, za którą w 2001 roku otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Popowy Album Instrumentalny.

W 1995 roku Joe Jackson nagrał własną wersję utworu „Statue of Liberty” na albumie trybutarskim dla angielskiej grupy XTC pt. „Testimonial Dinner” (wydanym w 1998 roku).

W 2003 roku odtworzył swój oryginalny kwartet na potrzeby albumu Volume 4 oraz długiej trasy koncertowej. Podobnie jak wcześniej, w skład kwartetu weszli Jackson, Graham Maby, Dave Houghton i Gary Sanford. W 2004 roku Jackson wykonał cover utworu „Common People” zespołu Pulp wspólnie z Williamem Shatnerem na albumie tego ostatniego pt. Has Been.

W 2005 roku Jackson odwiedził 45 miast w USA i Europie w ramach trasy z Toddem Rundgrenem i kwartetem smyczkowym Ethel; wystąpili oni w programie Late Night with Conan O'Brien, wykonując wspólną wersję utworu „While My Guitar Gently Weeps”.

Następnie wyruszył w krótką trasę w formacie trio (pianino, bas, perkusja). Wiosną 2007 roku ponownie koncertował w Europie w składzie trio. Album Jacksona pt. Rain został wydany przez Rykodisc 28 stycznia 2008 roku w Wielkiej Brytanii i dzień później w USA. Wydawnictwo zawierało płytę CD oraz bonusowe DVD z ponad 40-minutowym materiałem, w tym nagraniami z koncertów, materiałami zza kulis i wywiadami. Wiosną 2008 roku Jackson zagrał dwa koncerty w Wielkiej Brytanii, po których nastąpiła pełna trasa po tym kraju.

Najważniejsze dzieła Joe Jackson (Joe Jackson)

Cała filmografia Joe Jackson (Joe Jackson)