Nicolas Philibert (Nicolas Philibert)

Nicolas Philibert (Nicolas Philibert) - Reżyser, Autor zdjęć, Montażysta, Scenarzysta, Scenariusz, , Operator kamery znany z pracy przy tego typu projektach: «To Be and to Have» (2002), «Być i mieć» (2002), «On the Adamant» (2023), «Adamant» (2023), «Adamant» (2023),

Nicolas Philibert (ur. 10 stycznia 1951 r.) jest francuskim reżyserem filmów dokumentalnych. Tworzy filmy od 1978 roku. Podczas 73. Festiwalu Berlińskiego (2023) otrzymał Złotego Niedźwiedzia za film „Na Adamancie”.

Ojciec Philiberta był wykładowcą filmoznawstwa, a on sam w młodości uczęszczał na jego wykłady, co zachęciło go do podjęcia kariery filmowej. Rozpoczął ją u boku René Allio, najpierw jako stażysta przy filmie „Les Camisards”, następnie jako asystent przy „Rude Journée pour la reine” (1973) i asystent reżysera przy „Moi, Pierre Rivière, ayant égorgé ma mère, ma sœur et mon frère...” (1975). W 1978 roku wspólnie z Gérardem Mordillatem wyreżyserował pełnometrażowy dokument „Głos pana”, w którym kilkunastu szefów wielkich grup przemysłowych dyskutuje o władzy, przywództwie, hierarchii i roli związków zawodowych. Między 1985 a 1987 rokiem stworzył dla telewizji kilka filmów o górach i przygodach, a następnie zwrócił się ku pełnometrażowym dokumentom przeznaczonym do dystrybucji kinowej: „La Ville Louvre” (1990), „Le Pays des sourds” (1992), „Un animal, des animaux” (1995), „La Moindre des choses” (1996) – nakręcony w klinice psychiatrycznej La Borde – a także film eksperymentalny z uczniami szkoły teatralnej Théâtre national de Strasbourg pt. „Qui sait?” (1998). W 2001 roku Nicolas Philibert stworzył film „Być i mieć”, opowiadający o codziennym życiu w jednooddziałowej szkole w małej wiosce w Owernii. Obraz ten zdobył nagrodę Prix Louis Delluc w 2002 roku i odniósł sukces frekwencyjny oraz artystyczny we Francji i na świecie. Film był prezentowany poza konkursem na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2002 roku. W „Retour en Normandie” (2007) powrócił do śladów wcześniejszych filmów nakręconych trzydzieści lat wcześniej przez René Allio, w których główne role grali lokalni chłopi. W „Nénette” (2010), nakręconym w Ménagerie du Jardin des plantes w Paryżu, stworzył intymny portret najsłynniejszej z tamtejszych mieszkańców – samicy orangutana, Nénette, która przebywała w niewoli przez 36 lat. „La Maison de la radio” (2013) zabiera nas do serca siedziby francuskiego radia w Paryżu, pozwalając poznać osoby tam pracujące i odkryć tajemnice długich korytarzy budynku. W ciągu ostatnich piętnastu lat na całym świecie zorganizowano ponad 120 retrospektyw lub „hołdów” dla Philiberta, w tym w British Film Institute w Londynie oraz w Museum of Modern Art w Nowym Jorku.

Był jednym z reżyserów zaproszonych do wskazania swoich ulubionych filmów w ankiecie British Film Institute z 2012 roku.

W wywiadzie zarejestrowanym w kwietniu 2012 roku wyjaśnia po francusku swoje motywacje, inspiracje (w tym Agnés Varda) oraz historię swojej kariery dokumentalisty, odnosząc się w szczególności do „nieprzeniknionych” granic między dokumentem a fabułą.

Najważniejsze dzieła Nicolas Philibert (Nicolas Philibert)

Cała filmografia Nicolas Philibert (Nicolas Philibert)