(Dee Nasty)

Dee Nasty to francuski didżej hip-hopowy, muzyk i producent. Uznaje się go za jednego z głównych pionierów hip-hopu we Francji.

Z prawdziwego nazwiska Daniel Bigeault, pochodzi z miejscowości Pierre-Plate w Bagneux w departamencie Hauts-de-Seine, w południowych przedmieściach Paryża. W 1978 roku, podczas pobytu w San Francisco w Stanach Zjednoczonych, Dee Nasty odkrył początki hip-hopu – graffiti, breakdance oraz funkowe brzmienia, takie jak utwory Sugarhill Gang. Był jednym z pierwszych, którzy sprowadzili ten styl do Francji. Zasłynął w 1982 roku dzięki pracy w pirackim radiu Ark En Ciel, gdzie prowadził program Funkabilly, a także dzięki działalności w Radio FG, Radio Carbone 14 i Radio Diffusion Handicapé. W 1984 roku Dee Nasty wydał swój pierwszy album „Paname City Rappin'” w wytwórniach Funkzilla Records i Cabana Music. Płyta, tłoczona w nakładzie 1000 egzemplarzy, była pierwszym w historii Francji niezależnie wydanym albumem z gatunku hip-hop. To właśnie sprzedając go na ulicy podczas Fête de la Musique, poznał rapera Lionela D.

Po pierwszym albumie w 1984 roku Dee Nasty zrezygnował z bycia MC, poświęcając się wyłącznie didżejingu. Jest jednym z pierwszych francuskich DJ-ów, którzy opanowali sztukę scratchowania. W 1986 roku organizował „free jams” na nieużytkach w La Chapelle, wkładając własnoręcznie robione ulotki do okładek amerykańskich płyt funk i hip-hop. Jako członek Universal Zulu Nation był supportem podczas francuskiej trasy Afrika Bambaataa. Zwycięzca francuskich mistrzostw DJ-ów DMC w latach 1986, 1987 i 1988, organizował pierwsze wieczory hip-hopowe w Paryżu, takie jak „Chez Roger Boite Funk” w Globo, przygotowane przez magazyn Actuel i Radio Nova. W latach 1988–1989 prowadził w Radio Nova audycję Deenastyle wraz z raperem Lionelem D. – to właśnie tam debiutowali na żywo NTM, MC Solaar, Assassin, Ministère A.M.E.R. i wielu innych artystów, którzy nagrali tam swoje pierwsze utwory. Przed końcem lat 80. z jego talentu jako miksera, aranżera i scratchera korzystali tacy artyści jak Cheb Khaled, Rita Mitsouko, Beastie Boys, Arthur H czy Rufus Thomas.

Na początku lat 90. uczestniczył w projektach Discomobiles u boku grup funkowych Malka Family i Human Spirit. Jego osobista dyskografia obejmuje podwójny album z 1991 roku oraz „Le Deenastyle” z 1993 roku. Występował jako support podczas paryskich koncertów Public Enemy, The Last Poets, Trouble Funk, Ice-T, Spoonie G., Cash Money, George'a Clintona i Maceo Parkera. Z tym ostatnim Dee Nasty rozpoczął serię wspólnych występów na scenie, którą kontynuował z innym saksofonistą, Japończykiem Yasuaki Shimizu. Przez dwa lata koncertował na całym świecie z Cachaito Lopezem, kontrabasistą Buena Vista Social Club, oraz kubańskim perkusistą Angą Díazem. Jako eklektyczny muzyk współpracował m.in. z Elephant System i komponował utwory z Manu le Malin.

Osiem lat po wydaniu „Nastyness” w wytwórni Alki w 2001 roku, 8 czerwca 2009 roku ukazał się jego szósty album „System Dee” w Tradvibe12, równocześnie z kompilacją „En mode funk” w Wagram Music, nagraną z DJ Bronco, za którą w 2010 roku poszło „En mode soul funk”. Jego ostatni album „Classique” został wydany w 2015 roku w wytwórni Celluloid.