(Massimo Ranieri)

(Massimo Ranieri) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Light at the Edge of the World» (1971), «Latarnia na końcu świata» (1971), «Metello» (1970), «Metello» (1970), «The Cousin» (1974),

Massimo Ranieri (właśc. Giovanni Calone, ur. 3 maja 1951) to włoski piosenkarz pop, aktor filmowy i teatralny.

Urodził się w Neapolu (w Santa Lucia), jako czwarta z ośmiorga dzieci w rodzinie. Mając 10 lat, młody Giovanni śpiewał w restauracjach, na przyjęciach weselnych i wszelkiego rodzaju uroczystościach. Został odkryty przez producenta muzycznego około 4 lata później i przetransportowany do Nowego Jorku, aby nagrać EP pod pseudonimem Gianni Rock.

W 1964 roku nagrał 4 piosenki: "Tanti auguri signora", "Se mi aspetti stasera", "Non chiudere la porta" i "La Prima Volta". Żadna z nich nie odniosła sukcesu, ponieważ głos młodego Gianniego przechodził mutację. Dwa lata później powrócił pod nowym pseudonimem artystycznym, Massimo Ranieri. W 1966 roku zadebiutował w telewizji, śpiewając "Bene Mio". Rok później pojawił się ponownie w telewizji, wykonując "Pietà per chi ti ama". W 1968 roku nagrał kolejne 2 piosenki: "Da Bambino", "Ma L'amore cos'è" i "Preghiera". Jednak prawdziwy sukces i status idola nastolatków przyszedł dopiero w 1969 roku, kiedy zaśpiewał "O Sole Mio" w telewizji na żywo, wywołując szaleństwo wśród młodych dziewcząt. Wkrótce, podczas niemal każdego występu w telewizji, w tle słychać było krzyki dziewcząt. W tym samym roku wydał serię hitów: "Rita", "Se bruciasse la citta", "Quando l'amore diventa poesia", "Il mio amore resta sempre" i "Zingara". W 1970 roku popularnością cieszyły się utwory "Vent'anni", "Sogno d'amore", "Sei l'amore mio", "Aranjuez Amore Mio", "Candida". W tym samym roku Massimo postanowił spróbować swoich sił w aktorstwie.

Jego debiut filmowy, "Metello", spotkał się z entuzjastycznymi recenzjami krytyków, a on sam otrzymał nagrodę za rolę tytułową. Później, tego samego roku, wystąpił u boku Anny Magnani w filmie "La Sciantosa". W 1971 roku nagrał "Adagio Veneziano", "Via del Conservatorio", "Io e Te". Reprezentował Włochy na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1971 roku w Dublinie, w Irlandii, gdzie z piosenką "L'Amore E' Un Attimo" zajął 5. miejsce. W tym samym roku spłodził córkę, Cristianę, poza małżeństwem z Francą Sebastiani. Nie chciał mieć z nią nic wspólnego, tłumacząc się młodością, brakiem doświadczenia i obawą o swoją karierę. Nie miał z nią kontaktu aż do około 20. roku życia. W 1972 roku wydał "Ti Ruberei", "O Surdato 'nnamurato", "Erba di Casa Mia". W 1973 roku zaśpiewał "Amo Ancora Lei". Wrócił na Konkurs Piosenki Eurowizji w tym samym roku w Luksemburgu, aby reprezentować Włochy z piosenką "Chi sarà con te", gdzie zajął 13. miejsce. W 1974 roku nagrał "Te Voglio Bene Assaie", "Immagina", "Per Una Donna". W tym samym roku zagrał w filmie "Salvo D'Acquisto", gdzie wcielił się w rolę policjanta Carabinieri, straconego przez nazistów podczas II wojny światowej.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Massimo Ranieri na Wikipedii, licencjonowanego na zasadach CC-BY-SA, pełna lista współautorów dostępna na Wikipedii.

Najważniejsze dzieła (Massimo Ranieri)

Cała filmografia (Massimo Ranieri)