Jerzy Wójcik (Jerzy Wójcik)

Jerzy Wójcik (12 września 1930 – 3 kwietnia 2019) był polskim operatorem filmowym, scenarzystą oraz reżyserem filmowym i telewizyjnym.

Jerzy Wójcik ukończył wydział operatorski łódzkiej Szkoły Filmowej w 1955 roku. Pracę w filmie rozpoczął w 1956 roku jako asystent operatora Jerzego Lipmana. Był operatorem w filmie „Kanał” Andrzeja Wajdy oraz „Prawdziwy koniec wielkiej wojny” Jerzego Kawalerowicza. Nazwisko Jerzego Wójcika wiąże się z twórczością reżyserów „polskiej szkoły filmowej” – Andrzeja Wajdy i Andrzeja Munka. Jego pełnometrażowym debiutem jako operator była „Eroica” Munka z 1957 roku. Dwa lata później był operatorem w filmie „Popiół i diament” Wajdy. Wójcik był również operatorem kilku innych filmów Andrzeja Wajdy, a także dzieł Kazimierza Kutza, Stanisława Różewicza i Jerzego Kawalerowicza.

W latach 1981–1982 Jerzy Wójcik wykładał sztukę operatorską na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Od 1982 roku prowadził zajęcia w Szkole Filmowej w Łodzi. Pracował również jako reżyser, a w jego dorobku znajdują się takie projekty jak „Lament” z 1991 roku oraz „Wrota Europy” z 1999 roku. Jerzy Wójcik napisał także książkę „Labirynt światła”, w której opisał swoje doświadczenia zawodowe i przedstawił refleksje filozoficzne.

Jerzy Wójcik otrzymał wiele prestiżowych nagród branżowych, w tym „Złotą Kamerę 300” za całokształt twórczości operatorskiej na Międzynarodowym Festiwalu Operatorów Filmowych w Bitoli w Macedonii (1999) oraz nagrodę „Vitae Valor” za całokształt twórczości na trzecim Festiwalu Filmowym „Vitae Valor” w Tarnowie. W 2002 roku odsłonięto gwiazdę Jerzego Wójcika w Alei Gwiazd przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi.