(Fernand Pouillon)

Fernand Pouillon, urodzony 14 maja 1912 roku w Cancon w departamencie Lot-et-Garonne, był jednym z wielkich budowniczych lat powojennej rekonstrukcji we Francji.

Młodość spędził w Marsylii, gdzie uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych, a w latach 1932–1934 kontynuował studia architektoniczne w Paryżu. Swój pierwszy budynek wzniósł w 1934 roku w Aix-en-Provence w wieku dwudziestu dwóch lat. Fernand Pouillon podjął w Aix-en-Provence ambitny zakład: budowę 200 jednostek mieszkalnych w 200 dni z budżetem 200 milionów franków. Wykorzystując kamień oraz ekonomiczne, lecz wysokiej jakości projekty, Pouillon wygrał ten zakład. W 1953 roku powtórzył ten wyczyn, tworząc kompleks budynków w Diar-el-Mahçoul w Algierze: 1600 jednostek mieszkalnych zbudowanych w 365 dni, z pełnym poszanowaniem lokalnego stylu architektonicznego i przede wszystkim koncepcji przestrzeni miejskiej. Po Algierze nastąpiły zespoły Diar-es-Saada i Climat de France.

W 1961 roku, gdy powstawały niektóre z najważniejszych dużych kompleksów na obrzeżach Paryża – w Montrouge, w dzielnicy Point-du-Jour w Boulogne-Billancourt, a także nowe miasto Meudon-la-Forêt – znalazł się w centrum głośnego procesu sądowego po ujawnieniu, że za pośrednictwem podstawionych osób jest on również udziałowcem w spółkach zależnych CNL. W rzeczywistości architekt nie ma prawa być ani deweloperem, ani wykonawcą, ani prowadzić żadnej innej działalności komercyjnej związanej z budownictwem. Jego przyjaciel Jacques Chevallier, były minister, poseł i burmistrz Algieru, który nigdy nie opuścił Algierii, zachęcił go do dołączenia do niego. Fernand Pouillon odnalazł zatem dom, który zajmował na początku lat pięćdziesiątych – Villa des Arcades – i przystąpił do jego renowacji. To zatem Algieria korzystała z umiejętności Fernanda Pouillona przez dwadzieścia lat, aż do 1984 roku, na dwa lata przed jego śmiercią. Wspólnie z ministrem turystyki Mohamedem Maouim pokrył terytorium Algierii hotelami biznesowymi i turystycznymi oraz kurortami nadmorskimi. Projekty powierzyli mu również Ministerstwa Poczt, Szkolnictwa Wyższego oraz Spraw Wewnętrznych. Do końca życia Pouillon odczuwał ogromną gorycz z powodu tego, że ani Francja, ani Algieria nie korzystały z jego najwyższych kompetencji w zakresie budownictwa taniego mieszkalnictwa, mimo tak wielkich potrzeb. W 1982 roku Biennale w Wenecji, poświęcone architekturze krajów islamskich, oddało hołd jego twórczości, obok Hassana Fathy’ego, Louisa Kahna i Le Corbusiera.

Podczas gdy w lipcu 1982 roku z triumfem i w rekordowym czasie ukończył budowę hotelu El-Djazaïr w Algierze (dawnego hotelu Saint-Georges), we Francji wydarzenia przyspieszyły. Fernand Pouillon powrócił do izby architektów i w 1980 roku został wybrany do Rady Regionalnej Izby Île-de-France, jednak wciąż domagano się od niego spłaty całkowitego zadłużenia podatkowego z czasów CNL, a kwota ta była bardzo znacząca. Prezydent Republiki François Mitterrand zależało na tym, aby pomóc Fernandowi Pouillonowi w reintegracji z Francją i jego rehabilitacji, mianując go w 1984 roku Oficerem Legii Honorowej.

Zmarł 24 lipca 1986 roku w swoim zamku w Belcastel w departamencie Aveyron – w majestatycznej, choć niegdyś bardzo zniszczonej ruinie, którą odnawiał przez siedem lat z zespołem algierskich murarzy.