(Abdelkader ibn Muhieddine)

Abdelkader ibn Muhieddine (arab. عبد القادر بن محي الدين (ʿAbd al-Qādir ibn Muḥyiddīn), znany również jako emir Abdelkader lub Abdelkader El Djezairi (Abdelkader Algierczyk), urodzony 6 września 1808 roku w El Guettana w regencji Algieru, a zmarły 26 maja 1883 roku w Damaszku w Syrii, był algierskim emirem, przywódcą religijnym i wojskowym, który prowadził walkę przeciwko podbojowi Algierii przez Francję w połowie XIX wieku.

Jego ojciec, Mahieddine, wywodzący się z sufickiego bractwa religijnego Kadirijja, zapewnił synowi wyjątkowe wykształcenie w sprawach wiary, czyniąc go doskonałym jeźdźcem i wybitnym wojownikiem. Studiował on również literaturę arabską, matematykę, astronomię, historię oraz filozofię.

Upadek panowania Osmanów w Algierze w 1830 roku, a następnie w Oranie, pozwolił Abd El-Kaderowi przejść do historii, gdy pod koniec 1832 roku plemiona z regionu Mascary i Oranii zaproponowały jego ojcu tytuł sułtana. Ten odrzucił ofertę na rzecz swojego syna. Po zajęciu Algieru przez Francję, Abd El-Kader ogłosił pierwszy dżihad przeciwko kolonialnemu wrogowi. Młody Abd el-Kader został wybrany na generała (emira), aby sformować korpus kawalerii nękający francuskich okupantów. Wojna partyzancka, naznaczona manewrami i krwawymi zasadzkami, trwała do 1842 roku, kiedy to marszałek Bugeaud, gubernator generalny Algierii, postanowił złamać opór za pomocą „wojny totalnej”. 16 maja 1843 roku smala (klan wodza) została zdobyta przez księcia Aumale. W grudniu 1847 roku emir poddał się w zamian za obietnicę, że będzie mógł udać się na wygnanie do Aleksandrii lub Akko. Jako zastaw oddał swój szablę i słynnego czarnego konia.

Ludwik Filip, obawiając się, że emir pozostanie punktem zbornym dla przeciwników francuskiej kolonizacji, przetransportował go do Tulonu. Cztery lata tułaczek, wymuszonych sytuacją polityczną we Francji, nie pozwoliły na rozstrzygnięcie losu algierskich więźniów. Niemniej jednak, osoby ze wszystkich sfer życia przychodziły rozmawiać z emirem, zafascynowane jego ciekawym umysłem i wielką erudycją. Algierczyk przejawiał silne pragnienie zbliżenia islamu do chrześcijaństwa oraz Wschodu do Zachodu, co związało go z Ludwikiem Napoleonem Bonapartem, który pasjonował się Algierią i Arabami. W 1852 roku książę-prezydent zdecydował się uwolnić Abd El-Kadera w zamian za prostą obietnicę, że nie powróci on do Algierii.

Emir przeniósł się do Damaszku w Syrii, gdzie oddał się nauczaniu teologii w świętych miejscach miasta, takich jak meczet Umajadów. Między 9 a 17 lipca 1860 roku interweniował siłowo, aby chronić rodziny chrześcijańskie, które w dużych liczbach szukały schronienia w algierskiej dzielnicy przed masakrami dokonywanymi przez druzów. Uratował niemal 1500 osób przed pewną śmiercią. Szlachetna postawa emira podczas masakr w Damaszku została pochwalona we Francji. Napoleon III odznaczył go Wielką Wstęgą Legii Honorowej. Prezydent Lincoln wysłał Abdelkaderowi dwa pistolety w ramach podziękowania, honorując go jako wielkiego humanitarystę za uratowanie tysięcy chrześcijan w 1860 roku.

Abd El-Kader zmarł w Damaszku w 1883 roku. Jego prochy zostały przewiezione do Algieru w 1965 roku. Dla wiernych z Europy Abd El-Kader pozostaje postacią niosącą pokój religijny i jednym z największych mistyków XIX wieku, który pozostawił po sobie dzieło o rzadkiej głębi na temat własnej wewnętrznej podróży: „Księgę Przystanków, Kitab al-Mawaqif”.